Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.
sobota
Ewangelia na 14 listopada 2026
Dzień powszedni — 32. tydzień zwykły
Ewangelia
Łk 18,1-8Wdowa, sędzia i wytrwała modlitwa
1 Opowiadał im też przypowieść o tym, że powinni zawsze się modlić i nie tracić ducha.
2 W pewnym mieście był sędzia, który nie bał się Boga i nie liczył się z ludźmi.
3 W tym samym mieście była wdowa, która przychodziła do niego i mówiła: "Wymierz mi sprawiedliwość wobec mojego przeciwnika".
4 Przez pewien czas nie chciał, ale potem powiedział sobie: "Choć nie boję się Boga i nie liczę się z ludźmi,
5 to jednak, skoro ta wdowa sprawia mi tyle kłopotu, wymierzę jej sprawiedliwość, żeby w końcu nie przyszła i nie podbiła mi oka".
6 Pan powiedział: "Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia.
7 A czy Bóg nie wymierzy sprawiedliwości swoim wybranym, którzy wołają do Niego dniem i nocą? Czy będzie zwlekał w ich sprawie?
8 Mówię wam: szybko wymierzy im sprawiedliwość. Czy jednak Syn Człowieczy, gdy przyjdzie, znajdzie wiarę na ziemi?"
Podstawa biblijna i doktrynalna
Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT
Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy
Komentarz do Ewangelii
Modlić się i nie tracić ducha
Jezus podaje sens przypowieści, zanim jeszcze usłyszymy historię wdowy: trzeba zawsze się modlić i nie tracić ducha. Zna drogę ucznia, na której przychodzi także znużenie. Możemy powracać do Boga z prośbą, którą wypowiadamy od miesięcy, i z trudnością, dla której wciąż nie widzimy rozwiązania. Dzisiejsze słowo zaprasza, abyśmy pozostali przy Nim również z tym zmęczeniem.
Wdowa przychodzi do sędziego po sprawiedliwość wobec przeciwnika. Jej prośba dotyczy realnej krzywdy i potrzeby obrony. Podobne wołanie może wypełniać naszą modlitwę za ludzi skrzywdzonych. Przed Panem nazywamy cierpienie, prosimy o sprawiedliwość i powierzamy osoby, którym trudno już samodzielnie zabiegać o pomoc. Ich sprawa może znaleźć miejsce w naszej stałej modlitwie i w naszym zainteresowaniu.
Sędzia przez pewien czas odmawia. Potem ustępuje, ponieważ wdowa sprawia mu kłopot. Sam przyznaje, że Boga się nie boi i nie liczy się z ludźmi. To mocny obraz obojętności, którą Jezus wyraźnie nazywa niesprawiedliwością. Potrzeba wdowy zasługuje na odpowiedź, chociaż urzędnik długo jej nie udziela. Wobec podobnej obojętności prośmy o odwagę wytrwałego szukania sprawiedliwości.
Pan każe wysłuchać słów tego sędziego, a następnie pyta o Boga. Skoro nawet niesprawiedliwy sędzia podejmuje działanie, tym bardziej możemy ufać Bogu, do którego wołają wybrani. Jezus prowadzi nas od opowiedzianej sceny ku ufności. W modlitwie stajemy przed Ojcem, który nas słyszy. Możemy przynieść Mu prośbę bez ukrywania lęku, żalu czy trudności z dalszym czekaniem.
Wołanie trwa dniem i nocą. Tak Jezus opisuje modlitwę wybranych. Katechizm odnosi przypowieść do potrzeby modlitwy nieustającej i cierpliwości wiary. Nasze powracanie do Pana może mieć prosty rytm: poranna prośba, krótkie wezwanie podczas pracy, wieczorne powierzenie trudnej sprawy. Gdy trudno nam znaleźć własne słowa, możemy modlić się psalmem lub poprosić wspólnotę o wspólną modlitwę.
Jezus zapewnia, że Bóg wymierzy sprawiedliwość swoim wybranym. Tę obietnicę słyszymy wraz z pytaniem o wiarę przy Jego przyjściu. Nasze oczekiwanie ma w Nim oparcie. Bywa jednak trudne, szczególnie gdy długo trwa cierpienie. Katechizm mówi wprost, że ufność synowska przechodzi próbę w ucisku. Wtedy także samą słabość zaufania możemy uczynić treścią prośby i powierzyć ją Bogu.
Końcowe pytanie Jezusa kieruje naszą uwagę ku własnej odpowiedzi. Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi? Możemy dziś pomyśleć o tym, co podtrzymuje nasze trwanie przy Panu, a co je osłabia. Potrzebujemy Jego słowa, sakramentów i ludzi, z którymi dzielimy modlitwę. W czasie zniechęcenia skorzystajmy z tej pomocy, pozwalając wspólnocie towarzyszyć nam w drodze.
Wytrwałość w modlitwie łączy się z wytrwałością w dobru. Jeśli prosimy o pokój w domu, podejmijmy możliwą rozmowę i uznajmy własną winę. Modląc się za chorego, możemy go odwiedzić albo wesprzeć jego bliskich. Wołanie o sprawiedliwość zaprasza do uczciwości w naszych decyzjach. Tak powierzona Bogu sprawa przenika również sposób, w jaki odnosimy się do innych.
Przynieśmy Jezusowi jedną prośbę, do której trudno nam już wracać. Możemy wypowiedzieć ją jeszcze raz, razem z prośbą o wiarę. Pan wzywa do modlitwy i daje nam swoje słowo na czas oczekiwania. Zostańmy przy Nim z ufnością, którą sami potrzebujemy otrzymać. Niech dzisiejsze spotkanie z Ewangelią umocni nas w wytrwałości i otworzy na pomoc tym, którzy wołają obok nas.
Krótka modlitwa
Panie Jezu, ucz nas zawsze się modlić i nie tracić ducha. Przyjmij prośby, z którymi przychodzimy od dawna, oraz zmęczenie naszego oczekiwania. Daj nam ufność wobec Ojca i wiarę, która wytrwa do spotkania z Tobą. Umacniaj skrzywdzonych, a nas prowadź do pomocy i sprawiedliwego postępowania. Amen.
Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 18,1-8; KKK 2613, 2734.