Ewangelia na dziś

Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.

poniedziałek

Ewangelia na 2 listopada 2026

Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych

31. tydzień zwykłyRok A / II

Łk 23,44-46.50.52-53; 24,1-6a

Ewangelia

Łk 23,44-46.50.52-53; 24,1-6a

Śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie Jezusa

44 Było już około godziny szóstej i ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej,

45 gdy zgasło światło słońca. Zasłona świątyni rozdarła się przez środek.

46 Jezus zawołał donośnym głosem: "Ojcze, w Twoje ręce powierzam mojego ducha". Gdy to powiedział, wydał ostatnie tchnienie.

50 A oto człowiek imieniem Józef, członek Rady, człowiek dobry i sprawiedliwy.

52 Przyszedł on do Piłata i poprosił o ciało Jezusa.

53 Zdjął je, owinął w płótno i złożył Go w grobie wykutym w skale, gdzie nikt jeszcze nie został pochowany.

24,1 Pierwszego dnia tygodnia, wczesnym świtem, kobiety przyszły do grobu, niosąc przygotowane wonności.

2 Znalazły kamień odsunięty od grobowca.

3 Weszły do środka, lecz nie znalazły ciała.

4 Kiedy nie wiedziały, co o tym myśleć, oto stanęli przy nich dwaj mężczyźni w lśniącym odzieniu.

5 Przestraszyły się i pochyliły twarze ku ziemi. Oni zaś powiedzieli do nich: "Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?

6a Nie ma Go tutaj, lecz został wskrzeszony".

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Komentarz do Ewangelii

Ojcze, w Twoje ręce – od krzyża do pustego grobu

W ciemności, która ogarnia ziemię, Jezus woła do Ojca. Jego ostatnie słowa w dzisiejszej Ewangelii są modlitwą powierzenia: "Ojcze, w Twoje ręce powierzam mojego ducha". Potem wydaje ostatnie tchnienie. W Dniu Zadusznym zatrzymujemy się przy tej scenie z pamięcią o naszych zmarłych. Uczymy się od Syna zaufania Ojcu także wobec śmierci, której ciężaru doświadczamy przy rozstaniu z bliskimi.

Jezus zwraca się do Ojca donośnym głosem. Pośród ciemności trwa Jego synowska więź z Tym, któremu powierza siebie. Z tej modlitwy możemy zaczerpnąć słowa na chwile własnego lęku. Nieraz umiemy wypowiedzieć tylko imię ukochanej osoby i krótką prośbę o miłosierdzie. Przy Chrystusie takie błaganie ma swoje miejsce. On pozwala nam przychodzić do Ojca z tym, co najtrudniej oddać w Jego ręce.

Łukasz zapisuje również rozdarcie zasłony świątyni. Śmierć Jezusa należy do dzieła zbawienia, które dokonuje się przez Niego. Słuchamy tej relacji jako ludzie ochrzczeni, włączeni w Jego śmierć i zmartwychwstanie. Gdy uczestniczymy w Eucharystii i polecamy zmarłych Bogu, przynosimy naszą prośbę przez Chrystusa. Jego oddanie Ojcu uczy nas modlitwy pełnej ufności, także wtedy, gdy żałoba przynosi lęk i bezradność.

Po śmierci Jezusa pojawia się Józef, członek Rady, nazwany człowiekiem dobrym i sprawiedliwym. Idzie do Piłata, prosi o ciało, owija je w płótno i składa w grobie. Jego dobroć wyraża się w działaniu wobec umarłego. My również okazujemy szacunek zmarłym przez troskę o pochówek i groby. Wobec rodziny pogrążonej w żałobie może być potrzebna zwykła pomoc w obowiązkach i cierpliwa obecność.

Pierwszego dnia tygodnia kobiety przychodzą o świcie, niosąc przygotowane wonności. Ich droga prowadzi do miejsca, gdzie spodziewają się znaleźć ciało. Zastają odsunięty kamień, wchodzą i nie znajdują go. Przeżywają bezradność wobec tego, co widzą. Ewangelia pozwala nam zatrzymać się przy tej chwili, zanim usłyszymy wyjaśnienie. Także w naszej drodze wiary są pytania, z którymi potrzebujemy trwać przed Panem i słuchać Jego słowa.

Przy kobietach stają dwaj mężczyźni w lśniącym odzieniu. Przestraszone pochylają twarze ku ziemi. Wtedy słyszą pytanie o szukanie żyjącego wśród umarłych i wieść o wskrzeszeniu Jezusa. Katechizm wskazuje, że pusty grób jest istotnym znakiem zmartwychwstania, a samo zmartwychwstanie Chrystusa jest wydarzeniem rzeczywistym. Pan żyje. Ta prawda stanowi podstawę naszej nadziei i modlitwy za tych, którzy zakończyli ziemską drogę.

Pytanie wypowiedziane przy grobie odnosi się do Jezusa, który zwyciężył śmierć. Słyszymy je dzisiaj, odwiedzając miejsca spoczynku bliskich i powierzając ich Jego miłosierdziu. Wiara w zmartwychwstanie prowadzi do modlitwy, szacunku dla ciała i oczekiwania przyszłego życia. Możemy zapalić znicz, uporządkować mogiłę i odmówić modlitwę za zmarłego. Przez te gesty wyrażamy zaufanie do Chrystusa i Jego zbawczej mocy.

Powierzając zmarłych Bogu, prosimy o przebaczenie ich grzechów i pełnię życia z Nim. Kościół od początku otacza zmarłych modlitwą, przede wszystkim Ofiarą eucharystyczną. Katechizm przypomina tę pomoc dla potrzebujących oczyszczenia. Miłość znajduje więc wyraz także po rozstaniu: możemy zamówić Mszę świętą, modlić się razem w rodzinie, pamiętać o tych, których imion już nie znamy. Wspólne błaganie kierujemy do miłosiernego Ojca przez Jego Syna.

Pozostańmy dziś przez chwilę przy słowach Jezusa o powierzeniu ducha Ojcu. Wypowiedzmy przed Bogiem imiona zmarłych i prośmy dla nich o wieczny odpoczynek. Oddajmy Mu również własne życie, z jego kruchością, niewypowiedzianą wdzięcznością i potrzebą nawrócenia. Chrystus przeszedł przez śmierć i żyje. Za Nim chcemy iść, służąc bliskim, modląc się za zmarłych i oczekując zmartwychwstania, które wyznajemy razem z całym Kościołem.

Krótka modlitwa

Panie Jezu, Ty powierzyłeś swojego ducha Ojcu i zwyciężyłeś śmierć. Przyjmij nasze błaganie za zmarłych i obdarz ich owocami swojego zbawienia. Wspieraj nas w żałobie, ucz troski o osamotnionych i podtrzymuj nadzieję zmartwychwstania. Prowadź nas przez całe życie do domu Ojca. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 23,44-46.50.52-53; 24,1-6a; KKK 639-640, 1032.