Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.
niedziela
Ewangelia na 25 października 2026
Niedziela — 30. tydzień zwykły
Ewangelia
Mt 22,34-40Miłość Boga i bliźniego
34 Faryzeusze zaś usłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, i zebrali się razem.
35 Jeden z nich, znawca Prawa, zapytał Go, wystawiając Go na próbę:
36 "Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?"
37 On zaś powiedział mu: "Będziesz miłował Pana, swojego Boga, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem.
38 To jest największe i pierwsze przykazanie.
39 Drugie zaś jest do niego podobne: Będziesz miłował swojego bliźniego jak siebie samego.
40 Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy".
Podstawa biblijna i doktrynalna
Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT
Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy
Komentarz do Ewangelii
Całym sercem, duszą i umysłem
Pytanie o największe przykazanie pada w rozmowie, w której jeden ze znawców Prawa wystawia Jezusa na próbę. Faryzeusze zebrali się po tym, jak uciszył saduceuszów. Mateusz opisuje konkretny spór i zamiar pytającego. Słuchając tej sceny, możemy rozpoznać także własną skłonność do szukania przewagi w rozmowie o wierze. Odpowiedź Jezusa kieruje nas ku temu, jak sami stajemy przed Bogiem.
Pan zaczyna od miłości do Boga. Wymienia całe serce, całą duszę i cały umysł. Powtarzające się całe obejmuje nas również poza czasem modlitwy: nasze zamiary, decyzje i sposób myślenia. Bóg ma pierwszeństwo w całym życiu. Możemy więc pytać, czy przy podejmowaniu ważnej decyzji rzeczywiście liczymy się z Jego słowem, czy przypominamy sobie o Nim dopiero wtedy, gdy szukamy potwierdzenia własnych planów.
Miłość do Boga angażuje umysł. Potrzebujemy poznawać to, co On objawia, rozumieć nauczanie Kościoła i uczciwie szukać odpowiedzi na trudne pytania. Praca rozumu może stać się służbą wiary. Kiedy nie rozumiemy jakiegoś wymagania, możemy wrócić do źródła, poprosić o wyjaśnienie i cierpliwie się uczyć. Oddajemy Bogu również wysiłek poznania, zamiast zatrzymywać się przy pierwszym wrażeniu lub wygodnym uproszczeniu.
Jezus dodaje drugie przykazanie, podobne do pierwszego: miłość bliźniego jak siebie samego. Wiąże ze sobą oba wezwania i odnosi do nich całe Prawo oraz Proroków. Przywołuje słowa zakorzenione w Piśmie Izraela. Swoją odpowiedzią odsłania jedność Bożego nauczania. Nie daje podstaw do odrzucenia przykazań pod hasłem miłości; wskazuje dobro, któremu mają służyć i które powinno przenikać ich zachowywanie.
Jak siebie samego oznacza poważne potraktowanie dobra drugiej osoby. Znamy własne pragnienie, by ktoś nas wysłuchał, dotrzymał słowa i uszanował naszą godność. To samo dobro możemy uznać za należne bliźniemu, także gdy jego potrzeba jest dla nas niewygodna. Nie musimy czekać, aż znikną trudne uczucia. Możemy już teraz odmówić udziału w plotce, rzetelnie wykonać obowiązek lub pomóc osobie pomijanej przez innych.
Katechizm nazywa miłość cnotą teologalną: dzięki niej kochamy Boga ponad wszystko, a bliźniego ze względu na Boga. Jej źródłem jest dar Pana. Przychodzimy więc do Chrystusa także z niechęcią, zmęczeniem i urazą, prosząc o przemianę. On uzdalnia nas do odpowiedzi, która przekracza chwilowy nastrój. Możemy współpracować z Jego łaską, wybierając rzeczywiste dobro nawet wtedy, gdy nie odczuwamy łatwej serdeczności.
Troska o dobro bliźniego potrzebuje prawdy. Czasem wymaga upomnienia, powstrzymania krzywdy albo naprawienia tego, co sami zniszczyliśmy. Katechizm łączy miłość z dobroczynnością i braterskim upomnieniem. W naszych relacjach możemy uczyć się mówić jasno i bez poniżania. Szacunek do drugiej osoby pozostaje potrzebny również w sporze, a ochrona skrzywdzonego jest konkretnym obowiązkiem, którego nie zastąpią spokojnie brzmiące deklaracje.
Największe przykazanie porządkuje też nasze dobre zamiary. Możemy zabiegać o czyjąś wdzięczność albo własny obraz osoby pobożnej. Jezus prowadzi nas ku Bogu, którego kochamy dla Niego samego, i ku bliźniemu, którego dobro ma znaczenie także bez uznania. Taka postawa dojrzewa w zwykłych obowiązkach. Potrzebuje powrotów, przebaczenia i przyjęcia pomocy, gdy odkrywamy, jak często miłość ustępuje naszej wygodzie.
Przynieśmy Panu jedną decyzję wymagającą posłuszeństwa i jedną osobę, której możemy okazać dobro. Zacznijmy od prośby o łaskę miłości, a potem podejmijmy możliwe działanie. Dwa przykazania pozostają blisko siebie w odpowiedzi Jezusa. Mogą pozostać blisko siebie również w naszym dniu: w modlitwie oddanej Bogu i w uczciwym geście wobec tego, kogo spotkamy po jej zakończeniu.
Krótka modlitwa
Jezu, naucz nas miłować Boga całym sercem, całą duszą i całym umysłem. Przeniknij nasze zamiary i decyzje swoim słowem. Daj nam miłość cierpliwą i prawdziwą, zdolną dostrzec dobro bliźniego także w trudnej relacji. Prowadź nas od modlitwy do wiernego działania. Amen.
Podstawa biblijna i doktrynalna: Mt 22,34-40; KKK 1822, 1829, 2055.