Ewangelia na dziś

Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.

poniedziałek

Ewangelia na 26 października 2026

Dzień powszedni — 30. tydzień zwykły

30. tydzień zwykłyRok A / II

Łk 13,10-17

Ewangelia

Łk 13,10-17

Córka Abrahama uwolniona w szabat

10 Jezus nauczał w szabat w jednej z synagog.

11 A oto była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy. Była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować.

12 Jezus zobaczył ją, przywołał i powiedział do niej: "Kobieto, zostałaś uwolniona od swojej niemocy".

13 Położył na nią ręce, a ona natychmiast się wyprostowała i chwaliła Boga.

14 Przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus uzdrowił w szabat, odezwał się do tłumu: "Jest sześć dni, w które trzeba pracować. W te dni więc przychodźcie i dajcie się uzdrawiać, a nie w dzień szabatu".

15 Pan zaś odpowiedział mu: "Obłudnicy! Czy każdy z was nie odwiązuje w szabat swojego wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi go, żeby napoić?

16 A tej córki Abrahama, którą szatan trzymał związaną już osiemnaście lat, czy nie należało uwolnić z tego więzu w dzień szabatu?"

17 Gdy to mówił, wszyscy Jego przeciwnicy doznawali zawstydzenia, a cały tłum radował się ze wszystkich wspaniałych dzieł, których dokonywał.

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Komentarz do Ewangelii

Córka Abrahama uwolniona w szabat

Osiemnaście lat niemocy pojawia się w tej Ewangelii dwukrotnie. Najpierw Łukasz opisuje kobietę, która pozostaje pochylona i nie może się wyprostować. Potem Jezus sam przywołuje długość jej związania. Cierpienie trwało długo, a Pan widzi osobę, której dotyczy. W jednej z synagog, podczas nauczania w szabat, kieruje do niej swoje słowo i przywołuje ją do siebie.

Ewangelista nie przytacza jej prośby o uzdrowienie. Inicjatywa należy do Jezusa: zobaczył ją, przywołał i oznajmił uwolnienie. Ten początek pomaga nam zwrócić się ku łasce, która poprzedza nasze działanie. Możemy przychodzić do Pana także z bezradnością i trudnością w znalezieniu słów. Jego troska o cierpiących nie zależy od tego, czy potrafimy przekonująco opowiedzieć o swoim bólu.

Jezus kładzie na nią ręce. Kobieta natychmiast się prostuje i chwali Boga. Łukasz opisuje rzeczywiste uzdrowienie, które przywraca jej utraconą sprawność. Katechizm wskazuje, że takie czyny są znakami bliskości królestwa Bożego i zapowiadają głębsze zwycięstwo nad grzechem oraz śmiercią. Dziękczynienie kobiety kieruje nasze spojrzenie ku Bogu, od którego przychodzi wybawienie. W jej odpowiedzi możemy uczyć się wdzięczności za otrzymane dobro.

Radość uzdrowienia spotyka się z oburzeniem przełożonego synagogi. Zwraca się on do tłumu i wyznacza inne dni na leczenie. Jego wypowiedź pokazuje konkretną przeszkodę: dobro zostało odsunięte na inny termin właśnie wtedy, gdy się dokonało. Możemy pytać, jak reagujemy na czyjąś poprawę sytuacji, zwłaszcza gdy nastąpiła inaczej, niż przewidywały nasze zwyczaje. Potrzebujemy wolności, by uznać dobro bez zabiegania o własną przewagę.

Pan odpowiada mocnym słowem o obłudzie. Przywołuje zwykłe odwiązanie wołu lub osła od żłobu i doprowadzenie do wody. Skoro taka troska jest podejmowana w szabat, uwolnienie cierpiącej córki Abrahama tym bardziej odpowiada temu dniowi. Obraz odwiązania łączy przykład z losem kobiety. Jezus pokazuje, że jej długotrwałe związanie powinno zostać dostrzeżone równie konkretnie jak potrzeba napojenia zwierzęcia.

Nazwa córka Abrahama podkreśla jej przynależność do ludu przymierza. Chrystus broni jej godności wewnątrz tej wspólnoty. Spór z przełożonym nie upoważnia nas do pogardy wobec Żydów ani do odrzucenia świętości szabatu. Katechizm przypomina, że Jezus daje mu autentyczną interpretację: jest to dzień oddawania czci Bogu i czynienia dobra. Miłosierdzie ujawnia wierność Panu, którego święty dzień obchodzimy.

Jezus mówi w tej scenie o związaniu przez szatana. Zachowujemy Jego słowa, odnosząc je do opisanej kobiety. Nie otrzymujemy przez to podstaw do rozpoznawania działania demonicznego w każdej chorobie. Wobec chorych potrzebujemy pokory, modlitwy i rzeczywistej opieki. Nasza bliskość może wyrazić się w wysłuchaniu, pomocy w dotarciu do lekarza czy odciążeniu opiekuna, który od dawna niesie codzienne obowiązki.

Natychmiastowe uzdrowienie kobiety nie jest obietnicą, że każda nasza modlitwa zakończy się odzyskaniem zdrowia. Katechizm mówi wprost, że nawet najgorliwsze modlitwy nie zawsze przynoszą uzdrowienie wszystkich chorób. Możemy prosić o zdrowie i powierzać Panu również czas oczekiwania. Przedłużające się cierpienie nie odbiera choremu godności ani prawa do troski. Wspólnota pozostaje wezwana, by mu towarzyszyć także wtedy, gdy poprawa nie nadchodzi.

Scena kończy się radością całego tłumu ze wspaniałych dzieł Jezusa. Możemy dołączyć do uwielbienia Boga i sprawdzić, komu nie chcemy już odkładać pomocy. Nie musimy umieć usunąć całego cierpienia, aby odpowiedzieć na konkretną potrzebę. Prośmy Pana o uważne spojrzenie i gotowość do działania. Jego troska o córkę Abrahama uczy nas dostrzegać godność osoby również pod ciężarem wieloletniej niemocy.

Krótka modlitwa

Jezu, który dostrzegłeś cierpiącą córkę Abrahama, powierzamy Ci chorych i tych, którzy się nimi opiekują. Prosimy o uzdrowienie, umocnienie i potrzebną pomoc. Daj nam serca gotowe służyć także podczas długiego oczekiwania. Uwolnij nas od obojętności, abyśmy oddawali chwałę Bogu i czynili dobro bez odkładania go na później. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 13,10-17; KKK 1503-1505, 1508, 2173.