Ewangelia na dziś

Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.

środa

Ewangelia na 7 października 2026

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Różańcowej

27. tydzień zwykłyRok A / II

Łk 11,1-4

Ewangelia

Łk 11,1-4

Jezus uczy uczniów modlitwy

1 Pewnego razu Jezus modlił się w jakimś miejscu. Kiedy skończył, jeden z Jego uczniów powiedział do Niego: "Panie, naucz nas się modlić, tak jak Jan nauczył swoich uczniów".

2 Odpowiedział im: "Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech będzie uświęcone Twoje imię. Niech przyjdzie Twoje królestwo.

3 Naszego chleba powszedniego dawaj nam każdego dnia.

4 I przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto jest nam coś winien. I nie wprowadzaj nas w pokusę".

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes. · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Komentarz do Ewangelii

Panie, naucz nas się modlić

Jezus kończy modlitwę, a jeden z uczniów prosi Go, żeby nauczył ich się modlić. Uczeń przywołuje także przykład Jana, który nauczył swoich uczniów. Prośba dotyczy całej grupy. W dzisiejszej Ewangelii otrzymujemy słowa, do których możemy wrócić również wtedy, gdy własnych słów nam brakuje.

Jezus zaczyna od wezwania "Ojcze". Pozwala uczniom tak zwracać się do Boga, zanim wypowiedzą swoje potrzeby. Dla nas także jest to początek modlitwy: przyjść do Ojca z tym, co naprawdę przeżywamy. Syn uczy nas relacji, w której możemy prosić i przyjmować.

Łukasz przekazuje krótszą postać Ojcze nasz niż Mateusz. W przyjętym greckim tekście są prośby o uświęcenie imienia, przyjście królestwa, chleb, przebaczenie i ochronę przed pokusą. Ta zwięzłość kieruje uwagę na każde z wypowiadanych zdań. Możemy czytać je powoli, bez dopowiadania dalszych słów znanych z codziennej modlitwy.

Prosimy najpierw o uświęcenie imienia Boga. Jego imię jest święte; nasza prośba oznacza także pragnienie, by było uznawane za święte w naszym życiu. Gdy nosimy imię chrześcijan, nasze czyny wpływają na to, jak inni słyszą o Bogu. Modlitwa dotyka więc sposobu, w jaki mówimy i traktujemy ludzi.

Potem prosimy o przyjście Jego królestwa. Uznajemy panowanie Boga i oczekujemy jego pełni. W takiej prośbie jest miejsce na oddanie Mu własnych zamiarów. Potrzebujemy jej zwłaszcza wtedy, gdy modlitwę zaczynamy od gotowego planu, który Bóg miałby jedynie potwierdzić.

Jezus uczy nas prosić o chleb każdego dnia. Wypowiadamy przed Bogiem potrzebę zwyczajnego utrzymania, posiłku i sił na kolejny dzień. Słowo "naszego" rozszerza tę prośbę na innych. Trudno przejść obojętnie obok czyjegoś głodu, kiedy razem z nim prosimy Ojca o chleb.

Modlitwa o chleb może towarzyszyć bardzo zwyczajnemu porankowi: przygotowaniu posiłku, wyjściu do pracy albo liczeniu pieniędzy na zakupy. Przynosimy Bogu to, od czego zależy codzienne życie. Równocześnie przyjmujemy odpowiedzialność za dzielenie się tym, co sami otrzymaliśmy.

Następnie prosimy o przebaczenie naszych grzechów. W dalszych słowach Łukasz posługuje się obrazem długu: przebaczamy każdemu, kto jest nam coś winien. W kontekście modlitwy ten obraz dotyka krzywd i zobowiązań między nami. Stajemy przed Ojcem jako potrzebujący miłosierdzia i jako wezwani do okazania go innym.

Przebaczenie wymaga czasem długiej pracy i pomocy. Możemy zacząć od prośby, by Bóg uwolnił nas od pragnienia zemsty i nauczył szukać dobra bez zaprzeczania krzywdzie. Przebaczenie można łączyć z ochroną przed dalszą przemocą i dochodzeniem sprawiedliwości. Modlitwa nie wymaga zgody na kolejne zranienia.

Ostatnia prośba w tej postaci modlitwy brzmi: "I nie wprowadzaj nas w pokusę". Zachowuje ona obraz greckiego zdania. Katechizm wyjaśnia, że Bóg nie kusi do zła, a my prosimy o to, by nie pozwolił nam wejść na drogę prowadzącą do grzechu i ulec pokusie. Powierzamy Mu własną słabość i prosimy o czujność.

Takiej prośbie może dziś odpowiadać odsunięcie okazji do zła: przerwanie rozmowy, która zamienia się w upokarzanie nieobecnego, albo odłożenie decyzji podejmowanej w gniewie. Zwracając się do Ojca, możemy nazwać konkretną pokusę i poprosić o pomoc, zanim zgodzimy się na to, do czego nas popycha.

Uczeń prosi Jezusa w imieniu innych, a Jezus daje im wspólną modlitwę. Możemy wypowiedzieć dziś jedno z jej zdań z uwagą i zostać przy nim przez chwilę. Od tego krótkiego powrotu do Ojca zaczyna się kolejna lekcja modlitwy.

Krótka modlitwa

Ojcze, ucz nas modlić się słowami Twojego Syna. Niech Twoje imię będzie uświęcone w naszym życiu, daj nam chleb na każdy dzień i przebacz nasze grzechy. Pomóż nam przebaczać innym oraz strzeż nas, byśmy nie ulegli pokusie. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 11,1-4; KKK 2814, 2831, 2846.