Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.
środa
Ewangelia na 11 listopada 2026
Wspomnienie św. Marcina z Tours, biskupa
Ewangelia
Łk 17,11-19Samarytanin wraca, aby podziękować Jezusowi
11 W drodze do Jeruzalem Jezus przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.
12 Kiedy wchodził do pewnej wsi, wyszło Mu naprzeciw dziesięciu mężczyzn chorych na trąd. Stanęli w oddaleniu
13 i zawołali: "Jezusie, Mistrzu, zmiłuj się nad nami!"
14 Gdy ich zobaczył, powiedział: "Idźcie i pokażcie się kapłanom". A gdy szli, zostali oczyszczeni.
15 Jeden z nich, gdy zobaczył, że został uzdrowiony, wrócił, wielbiąc Boga donośnym głosem.
16 Upadł na twarz u Jego stóp i dziękował Mu. Był to Samarytanin.
17 Jezus odezwał się: "Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest pozostałych dziewięciu?
18 Czy nie znalazł się nikt, kto wróciłby oddać chwałę Bogu, poza tym cudzoziemcem?"
19 Powiedział mu: "Wstań i idź. Twoja wiara cię ocaliła".
Podstawa biblijna i doktrynalna
Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT
Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy
Komentarz do Ewangelii
Wrócić do Jezusa z wdzięcznością
Dziesięciu mężczyzn stoi w oddaleniu i woła do Jezusa o miłosierdzie. Chorują na trąd. Ich prośba jest wspólna, krótka i bardzo konkretna. Potrzebują pomocy. W tej scenie odnajdujemy także miejsce dla własnej modlitwy, gdy brakuje nam sił na wiele słów. Możemy przywołać imię Jezusa i powierzyć Mu to, co boli. Do Niego zwracamy się również wtedy, gdy modlimy się za bliskich.
Jezus widzi chorych i poleca im pokazać się kapłanom. Oni ruszają w drogę, a podczas niej zostają oczyszczeni. Opowiadanie łączy słowo Jezusa z odpowiedzią tych, którzy Go prosili. Słuchając Ewangelii, przyjrzyjmy się naszemu zaufaniu. Czy potrafimy przyjąć słowo Pana i odpowiedzieć na nie konkretnym krokiem? Czasem będzie to powrót do modlitwy, pojednanie z bliskim albo podjęcie zaniedbanej odpowiedzialności.
Jeden z mężczyzn dostrzega, że został uzdrowiony, i wraca. Zmienia kierunek drogi, aby stanąć przed Jezusem. Wdzięczność zajmuje czas i wymaga uwagi. Po otrzymaniu dobra często pochłaniają nas kolejne sprawy. Zanim przejdziemy do następnej prośby, możemy zatrzymać się przy tym, za co pragniemy dziękować. Nazwijmy dar, który ostatnio przyjęliśmy, i wspomnijmy osobę, przez którą do nas dotarł.
Powracający wielbi Boga donośnym głosem. Wcześniej głośno wołał o miłosierdzie, teraz równie wyraźnie wyraża wdzięczność. Modlitwa obejmuje oba te głosy. Prośba pozwala powierzyć Panu naszą potrzebę, dziękczynienie zwraca nas ku Niemu pośród otrzymanych darów. Spróbujmy dziś połączyć je w jednej modlitwie: przynieść własną troskę, a następnie podziękować za dobro, które już potrafimy rozpoznać.
Samarytanin upada na twarz u stóp Jezusa i dziękuje Mu. Ewangelista dopiero teraz podaje, kim jest ten mężczyzna. Jezus nazwie go cudzoziemcem. Właśnie on wrócił oddać chwałę Bogu. Jego postawa zachęca nas do uważnego przyjmowania dobra także od ludzi, których uznajemy za obcych. Potrzebujemy pokory, aby dostrzec czyjąś wiarę i wdzięczność, nawet gdy wcześniej widzieliśmy przede wszystkim różnicę między nami.
Jezus pyta o pozostałych dziewięciu. Wszyscy zostali oczyszczeni, a wrócił jeden. To pytanie kierujemy także do własnej pamięci. Czy wracamy do Boga po wysłuchanej modlitwie? Czy pamiętamy o dobru po ustąpieniu trudności? Możemy dzisiaj podziękować za sprawę, którą dawno temu przestaliśmy już wspominać w modlitwie. Przywołajmy przed Panem otrzymaną pomoc, pojednanie albo człowieka, który pozostał przy nas w ciężkim czasie.
"Twoja wiara cię ocaliła". Te słowa Jezus wypowiada do Samarytanina, który wrócił do Niego z wdzięcznością. W centrum sceny pozostaje spotkanie z Panem. Wiara kieruje ku Jezusowi, pozwala wołać o miłosierdzie i oddawać Bogu chwałę. Prośmy o taką więź z Chrystusem, która będzie trwała również po ustąpieniu nagłej potrzeby. Każdy dzień daje sposobność, aby wracać do Niego w modlitwie.
Katechizm wiąże dziękczynienie Kościoła z Eucharystią. Gdy uczestniczymy we Mszy Świętej, nasze dziękczynienie łączy się z dziękczynieniem Chrystusa. Przynosimy Mu otrzymane dobro i powierzamy całe życie. Możemy przygotować się do tego spotkania, nazywając jeden dar, za który szczególnie chcemy podziękować. Także zwyczajny dzień, wspólna praca i pomoc w trudnościach mogą wejść w modlitwę Kościoła.
Jezus posyła Samarytanina dalej: ma wstać i iść. Powrót zakończony dziękczynieniem prowadzi go ku dalszej drodze. Nas również czekają obowiązki i spotkania. Zanieśmy w nie wdzięczność wyrażoną w czynie: podziękujmy komuś bliskiemu, odwiedźmy osobę samotną, podzielmy się otrzymanym dobrem. Wieczorem możemy znów powrócić do Pana i powierzyć Mu miniony dzień. Jego miłosierdzie pozostaje źródłem naszej ufności.
Krótka modlitwa
Jezu, Mistrzu, zmiłuj się nad nami. Przyjmij nasze prośby i dziękczynienie. Ucz nas dostrzegać Twoje dary i wracać do Ciebie z wdzięcznością. Umacniaj naszą wiarę, otwieraj oczy na dobro w innych i prowadź do wiernego udziału w Eucharystii. Spraw, aby otrzymane miłosierdzie owocowało naszą troską o bliźnich. Amen.
Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 17,11-19; 1 Tes 5,18; KKK 2637-2638.