Ewangelia na dziś

Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.

niedziela

Ewangelia na 18 października 2026

Niedziela — 29. tydzień zwykły

29. tydzień zwykłyRok A / II

Mt 22,15-21

Ewangelia

Mt 22,15-21

Oddajcie cezarowi i Bogu to, co do nich należy

15 Wtedy faryzeusze odeszli i naradzili się, jak Go pochwycić w słowie.

16 Posyłają do Niego swoich uczniów razem z herodianami, mówiąc: "Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i w prawdzie uczysz drogi Boga. Nie oglądasz się na nikogo, bo nie masz względu na osoby.

17 Powiedz nam więc, co sądzisz: czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?"

18 Jezus rozpoznał jednak ich niegodziwość i powiedział: "Dlaczego wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy?

19 Pokażcie Mi monetę używaną do płacenia podatku". Przynieśli Mu denara.

20 Mówi do nich: "Czyj jest ten wizerunek i napis?"

21 Odpowiadają Mu: "Cezara". Wtedy mówi do nich: "Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga".

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Komentarz do Ewangelii

Oddać Bogu całe życie

Faryzeusze naradzają się, jak pochwycić Jezusa w słowie. Posłani uczniowie przychodzą razem z herodianami i zaczynają od pochwały Jego prawdomówności. Mówią, że uczy drogi Boga i nie ma względu na osoby. Potem pada pytanie o podatek dla cezara. Uprzejme zdania służą zamiarowi, który wcześniej został nazwany pułapką. Jezus rozpoznaje niegodziwość i nie pozwala, by pochwała zasłoniła prawdę.

Możemy odnaleźć w tej scenie wezwanie do uczciwości własnych pytań. Czy chcemy przyjąć odpowiedź, czy zależy nam na zdobyciu argumentu przeciw komuś? Również rozmowa o wierze może stać się sposobem obrony własnej przewagi. Warto przynieść Panu intencję, z którą otwieramy Pismo Święte albo podejmujemy spór. Prawda może nas skorygować i skłonić do zmiany postępowania, jeśli pozwolimy jej dotrzeć do naszych decyzji.

Jezus nazywa rozmówców obłudnikami i prosi o monetę używaną do płacenia podatku. Przynoszą denara. Pytanie o wizerunek i napis sprowadza rozmowę do przedmiotu, który mają przed sobą. Odpowiadają, że należą do cezara. Pan wypowiada wtedy słowa o oddaniu cezarowi tego, co do niego należy, i Bogu tego, co należy do Boga. To ostatnie wezwanie pozostaje równie wyraźne jak pierwsze.

Obowiązki wobec wspólnoty politycznej nie znikają dlatego, że wierzymy. Katechizm wiąże płacenie podatków ze współodpowiedzialnością za dobro wspólne. Jesteśmy częścią społeczeństwa, korzystamy z pracy innych i sami mamy udział w jego życiu. Uczciwość w zobowiązaniach oraz troska o wspólne sprawy mogą być zwyczajną postacią miłości bliźniego. Wiara pomaga nam podejmować je także wtedy, gdy nie przynoszą osobistego uznania.

Zarazem cezar nie zajmuje miejsca Boga. Władza ludzka ma granice, a jej polecenia podlegają ocenie moralnej. Kościół naucza, że sumienie zobowiązuje do odmowy wykonania nakazów sprzecznych z porządkiem moralnym, podstawowymi prawami osób lub Ewangelią. Nie każda własna niechęć jest takim powodem. Potrzebujemy rzetelnego rozeznania i sumienia, które pozwala się formować prawdzie, zamiast usprawiedliwiać każdą wygodną decyzję.

Słowa o oddaniu Bogu tego, co do Niego należy, prowadzą ku pełnej przynależności do Stwórcy. Człowiek nosi obraz Boga. Ta prawda, którą przypomina Kościół, pozwala nam rozwinąć rozważanie o wizerunku na denarze: nasza godność sięga głębiej niż wartość monety i uznanie władzy. Żaden człowiek nie jest rzeczą do wykorzystania. Także osoba słaba, zależna lub odsunięta pozostaje objęta wezwaniem do szacunku i miłości.

Przynależność do Boga dotyczy naszych słów, pieniędzy, czasu i zdolności. Możemy sprawdzić, czy któraś z tych spraw zaczęła rozstrzygać o wszystkim innym. Katechizm ostrzega przed ubóstwianiem tego, co Bogiem nie jest, także władzy i pieniądza. Adoracja Pana przywraca wolność do właściwego korzystania z dóbr. Pomaga podjąć odpowiedzialność za nie bez oddawania im naszego serca.

W codzienności oba wezwania Jezusa spotykają się ze sobą. Uczciwe rozliczenie, dotrzymanie słowa i troska o cudze prawa są podejmowane przed Bogiem. Tak samo przed Nim stajemy, gdy trzeba odmówić udziału w krzywdzie. Nie musimy wybierać między modlitwą a odpowiedzialnością za świat. Możemy prosić o światło i wykonać zadanie, które jest rzeczywiście nasze, z miłością i bez udawania.

Przynieśmy dziś Panu jedną sprawę, w której szukamy wygodnej odpowiedzi. Może trzeba oddać należność, przyznać się do błędu albo wycofać krzywdzące słowo. Prośmy, by Jezus oczyścił naszą intencję i pomógł przyjąć prawdę. Jemu powierzamy całe życie. Z tego oddania może wyrastać odwaga uczciwego działania i spokojna troska o dobro ludzi, pośród których zostaliśmy postawieni.

Krótka modlitwa

Panie Jezu, uwolnij nas od obłudy i od szukania odpowiedzi, które jedynie bronią naszej wygody. Naucz oddawać należność, szanować godność każdego człowieka i służyć dobru wspólnemu. Daj odwagę odmowy, gdy oczekuje się od nas zła. Przyjmij nasze życie i prowadź nas w prawdzie, abyśmy we wszystkim pozostawali wierni Bogu. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: Mt 22,15-21; KKK 1701, 2240, 2242.