Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.
czwartek
Ewangelia na 15 października 2026
Wspomnienie św. Teresy od Jezusa, dziewicy i doktora Kościoła
Ewangelia
Łk 11,47-54Klucz poznania i odrzucenie proroków
47 "Biada wam, bo budujecie groby proroków, a wasi ojcowie ich zabili.
48 Tak więc jesteście świadkami i zgadzacie się z czynami waszych ojców, bo oni ich zabili, a wy budujecie.
49 Dlatego też Mądrość Boga powiedziała: Poślę do nich proroków i apostołów; niektórych z nich zabiją i będą prześladować,
50 aby to pokolenie odpowiedziało za krew wszystkich proroków, przelaną od założenia świata,
51 od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który zginął między ołtarzem a domem Bożym. Tak, mówię wam: to pokolenie odpowie za nią.
52 Biada wam, znawcom Prawa, bo zabraliście klucz poznania. Sami nie weszliście, a przeszkodziliście tym, którzy wchodzili".
53 Gdy stamtąd wyszedł, uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli zaciekle na Niego nastawać i wypytywać Go o wiele spraw,
54 czyhając na Niego, aby podchwycić coś z Jego ust.
Podstawa biblijna i doktrynalna
Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT
Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy
Komentarz do Ewangelii
Klucz, który ma otwierać drogę
Jezus mówi o grobach proroków i o krwi, która została przelana. Są w tej Ewangelii pamięć, przemoc i odpowiedzialność. Samo upamiętnienie tych, którzy głosili słowo Boga, nie oznacza jeszcze przyjęcia ich wezwania. Pan odsłania sprzeczność: można budować groby proroków, a jednocześnie trwać w postawie, która odrzuca Bożych posłańców i nie chce słuchać prawdy.
Te mocne słowa czytamy jako uczniowie potrzebujący nawrócenia. Nie dają nam prawa do oskarżania całego narodu ani do przypisywania winy ludziom z innych czasów tylko ze względu na pochodzenie. Kościół wyraźnie odrzuca zbiorowe obciążanie Żydów odpowiedzialnością za śmierć Jezusa. Tutaj także przyjmujemy ostrzeżenie o konkretnym odrzuceniu słowa. Najpierw pytamy o własną gotowość do słuchania Boga.
Mądrość Boga zapowiada posłanie proroków i apostołów. Mimo odrzucenia Bóg wciąż przemawia i posyła swoich świadków. Wypowiedź Jezusa zapowiada również prześladowanie. Nie obiecuje, że wierne głoszenie zawsze spotka się z uznaniem. Gdy słowo ujawnia zło, może wywołać opór. Potrzebujemy łaski, aby sami nie odpowiadać takim oporem na prawdę, która dotyka naszej wygody czy pozycji.
Przywołana krew Abla i Zachariasza przypomina, że krzywda nie przestaje istnieć dlatego, że minął czas. Bóg widzi ofiary przemocy. Sąd odsłoni dobro i zło także w ich skutkach. Ta prawda powinna prowadzić nas do nawrócenia i odpowiedzialności. Jeśli skrzywdziliśmy kogoś słowem, decyzją lub zaniechaniem, pamięć o Bożej sprawiedliwości zachęca do przyznania się i naprawy, dopóki możemy je podjąć.
Potem pojawia się klucz poznania. Został zabrany; ci, którzy powinni pomagać wejść, sami nie weszli i przeszkodzili innym. To obraz wiedzy pozbawionej posłuszeństwa. Możemy umieć wyjaśniać przykazania, cytować Pismo i rozpoznawać cudze błędy, a pozostawać zamknięci na zmianę własnego życia. Pan stawia pytanie o to, czy poznanie Boga prowadzi nas ku Niemu.
Klucz został powierzony po to, by otwierać. W rodzinie, pracy i wspólnocie bywamy dla innych pierwszymi rozmówcami w sprawach wiary. Nasza cierpliwość albo pogarda ma wtedy znaczenie. Nie pomagamy, gdy wykorzystujemy cudze pytanie do pokazania własnej przewagi. Możemy natomiast słuchać, wyjaśnić to, co wiemy, uczciwie przyznać się do braku odpowiedzi i poszukać jej w nauczaniu Kościoła.
Taka życzliwość potrzebuje prawdy. Nie otworzymy drogi do Boga przez przemilczanie grzechu czy obiecywanie, że każde pragnienie zostanie spełnione. Potrzebujemy także spójności własnego postępowania. Zachowanie, które popycha innych ku złu, jest zgorszeniem. Dlatego słowo Jezusa obejmuje zarówno nasz sposób mówienia o wierze, jak i przykład, który dajemy wtedy, gdy wydaje się nam, że nikt nie patrzy.
Zakończenie pokazuje uczonych w Piśmie i faryzeuszów, którzy wypytują Jezusa, czyhając na Jego słowa. Pytanie może służyć poznaniu prawdy, ale może też stać się sposobem szukania pretekstu przeciw rozmówcy. W modlitwie możemy zobaczyć własną skłonność do słuchania tylko po to, żeby odpowiedzieć zarzutem. Chrystus wzywa nas do uważności, która dopuszcza również korektę naszego myślenia.
Przed nami pozostaje obraz klucza. Możemy dzisiaj przestać zastawiać drogę komuś, kogo zbywaliśmy albo zawstydzaliśmy, i sami przyjąć wezwanie do nawrócenia. Czasem będzie to rozmowa, czasem przeproszenie lub cierpliwe wyjaśnienie. Prośmy Pana o pomoc, aby wiedza o Nim dojrzewała w posłuszeństwo i miłość. Wtedy nasze słowa i czyny będą służyły spotkaniu z Bogiem.
Krótka modlitwa
Panie Jezu, daj nam przyjmować Twoje słowo z pokorą. Przebacz nam chwile, gdy zasłanialiśmy innym drogę do Ciebie. Ucz nas prawdy, cierpliwości i odpowiedzialności za własny przykład. Pomóż naprawiać krzywdy i mówić o Tobie tak, aby nasze życie służyło ludziom szukającym Boga. Amen.
Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 11,47-54; KKK 597, 1039, 2284.