Ewangelia na dziś

Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.

poniedziałek

Ewangelia na 5 października 2026

Wspomnienie św. Faustyny Kowalskiej, dziewicy

27. tydzień zwykłyRok A / II
Dzisiaj

Łk 10,25-37

Ewangelia

Łk 10,25-37

Miłosierdzie, które zatrzymuje się przy człowieku

25 I oto pewien uczony w Prawie wstał i, wystawiając Go na próbę, zapytał: "Nauczycielu, co mam zrobić, aby odziedziczyć życie wieczne?"

26 Jezus powiedział do niego: "Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?"

27 On odpowiedział: "Będziesz miłował Pana, swojego Boga, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją siłą i całym swoim umysłem, a swojego bliźniego jak siebie samego".

28 Jezus powiedział mu: "Dobrze odpowiedziałeś. Czyń to, a będziesz żył".

29 On jednak, chcąc się usprawiedliwić, powiedział do Jezusa: "A kto jest moim bliźnim?"

30 Jezus odpowiedział: Pewien człowiek schodził z Jerozolimy do Jerycha i wpadł w ręce rozbójników. Zdarli z niego ubranie, pobili i odeszli, zostawiając go na wpół martwego.

31 Przypadkiem tą drogą schodził pewien kapłan. Zobaczył go i przeszedł drugą stroną.

32 Podobnie lewita przyszedł na to miejsce, zobaczył go i przeszedł drugą stroną.

33 Pewien Samarytanin, który był w drodze, dotarł do niego. Na jego widok ogarnęło go współczucie.

34 Podszedł i obwiązał jego rany, polewając je oliwą i winem. Następnie posadził go na własnym zwierzęciu, zawiózł do gospody i opiekował się nim.

35 Nazajutrz wyjął dwa denary, dał je gospodarzowi i powiedział: "Zajmij się nim. A jeśli wydasz coś więcej, oddam ci, gdy wrócę".

36 Który z tych trzech, twoim zdaniem, okazał się bliźnim tego, który wpadł w ręce rozbójników?

37 On odpowiedział: "Ten, który okazał mu miłosierdzie". Jezus powiedział mu: "Idź i ty czyń podobnie".

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes. · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Komentarz do Ewangelii

Zobaczyć rannego i podejść

Kapłan i lewita zobaczyli rannego. Samarytanin także go zobaczył, lecz podszedł i zajął się jego ranami. W tej różnicy mieści się napięcie całej przypowieści. Możemy dostrzec cudzy ból, wiedzieć o nim wiele i nadal pozostać po drugiej stronie drogi. Jezus prowadzi nas ku bliskości, która podejmuje odpowiedzialność.

Rozmowa zaczyna się od pytania o życie wieczne. Uczony w Prawie wystawia Jezusa na próbę, a Jezus odsyła go do tego, co zapisano w Prawie. Odpowiedź łączy miłość Boga angażującą całe życie z miłością bliźniego jak siebie samego. Chrystus potwierdza ją i wzywa do działania. Znajomość przykazania ma znaleźć spełnienie w tym, jak żyjemy.

Następne pytanie uczonego brzmi: "A kto jest moim bliźnim?" Łukasz mówi, że pytający chce się usprawiedliwić. My również potrafimy długo ustalać granice odpowiedzialności, gdy konkretna prośba już czeka na odpowiedź. Jezus stawia w środku swojej opowieści podróżnego ograbionego i pobitego przez rozbójników. Nie podaje jego pochodzenia ani zasług. Wystarcza nam wiadomość, że jego życie jest zagrożone.

Kapłan i lewita przechodzą drugą stroną. Przypowieść nie wyjaśnia ich motywów, więc nie możemy z pewnością dopisać im lęku, pośpiechu ani obawy o rytualną czystość. Znamy ich zachowanie i jego skutek: ranny pozostaje bez ich pomocy. W tej ciszy o przyczynach łatwiej usłyszeć pytanie skierowane do nas, bez szybkiego usprawiedliwiania własnej obojętności.

Samarytanina ogarnia współczucie. Potem następują czynności, które Łukasz wymienia bardzo dokładnie: podejście, obwiązanie ran, oliwa i wino, przewiezienie do gospody, opieka. Poruszenie staje się pomocą dla konkretnego ciała i konkretnego życia. Nasze współczucie również potrzebuje takiego przejścia. Rozmowa o cierpieniu znajomego może doprowadzić do telefonu, wizyty czy wsparcia w obowiązkach, z którymi sam sobie nie radzi.

Jezus wskazuje Samarytanina jako tego, który okazał miłosierdzie. Przypowieść zmusza nas do przyjęcia dobra uczynionego przez kogoś spoza własnego kręgu. Nieraz trudno nam uznać cudzą pomoc, gdy wcześniej zaszufladkowaliśmy jej autora. Możemy uczyć się nazywać dobro po imieniu, także wtedy, gdy zrobił je ktoś, do kogo mamy uprzedzenia.

Nazajutrz opieka nadal trwa. Samarytanin daje gospodarzowi dwa denary i zobowiązuje się zwrócić dalsze wydatki. Pomoc obejmuje więc również to, co wydarzy się po jego wyjeździe. W naszych możliwościach nie zawsze mieści się samodzielne rozwiązanie całego problemu. Możemy jednak szukać osób, które podejmą z nami opiekę, i zatroszczyć się o ciągłość pomocy. Przekazanie zadania komuś zdolnemu je wykonać wymaga równie rzeczywistej troski jak pierwszy gest.

Jezus pyta na końcu, kto okazał się bliźnim napadniętego. Uczony wskazuje tego, który uczynił miłosierdzie. Rozmowa przeszła od określania, kogo mamy uznać za bliźniego, do rozpoznania, kto sam stał się bliski potrzebującemu. Odpowiedź zależy od czynu. Możemy więc pytać, komu nasza obecność przyniosła dziś pomoc i przy kim nadal pozostajemy daleko.

Miłość Boga i bliźniego pozostaje jednym wezwaniem tej Ewangelii. W katolickim życiu wiary pomoc choremu, posiłek dla głodnego czy cierpliwe towarzyszenie samotnemu mają miejsce obok modlitwy jako odpowiedź na miłość Boga. Katechizm mówi o miłości bliźniego ze względu na Boga i o uczynkach miłosierdzia wobec potrzeb ciała i ducha. Służąc, odpowiadamy na dobro, które sami otrzymujemy od Niego.

Bywa też, że odnajdujemy się po stronie rannego. Choroba, utrata sił albo kryzys sprawiają, że potrzebujemy czyjegoś czasu i opieki. Przypowieść nie wymaga od nas udawania samowystarczalności. Pozwala zobaczyć wartość przyjętej pomocy i podziękować za tych, którzy zbliżyli się do nas, gdy sami nie mogliśmy zrobić kolejnego kroku.

Ostatnie słowa Jezusa pozostawiają nam zadanie: "Idź i ty czyń podobnie". Możemy zacząć od osoby, której potrzebę już znamy. Czasem będzie to wezwanie fachowej pomocy, czasem przejęcie jednego obowiązku, czasem wierne odwiedziny. Gdy znów wrócimy do tej przypowieści, obok pytania uczonego w Prawie może pojawić się twarz kogoś, dla kogo staliśmy się bliźnimi.

Krótka modlitwa

Panie Jezu, naucz nas zbliżać się do tych, którzy potrzebują pomocy. Porusz nas swoim słowem i daj nam wytrwałość w czynieniu dobra. Uwolnij nas od uprzedzeń, które każą przechodzić drugą stroną. Gdy sami potrzebujemy opieki, pomóż nam przyjąć ją z ufnością i wdzięcznością. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 10,25-37; KKK 1822 i 2447.