Czytania na dziś

Czytania na dziś zapraszają nas do poznawania słowa Bożego w rytmie roku liturgicznego. Poniżej znajdziemy czytania na dzisiejszą Mszę, psalm, Ewangelię oraz rozważanie i modlitwę. Sięgamy do ksiąg Starego i Nowego Testamentu, w tym Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Wspólnie odkrywamy związki między fragmentami Pisma Świętego i zastanawiamy się, jak odpowiadać na usłyszane słowo w codziennym życiu.

wtorek

Czytania na 3 listopada 2026

Wspomnienie dowolne św. Marcina de Porres, zakonnika

31. tydzień zwykłyRok A / II

Flp 2,5-11 Ps 22 (21),26b-27.28-30a.31-32 (R.: por. 26a) Por. Mt 11,28 Łk 14,15-24

Pierwsze czytanie

Flp 2,5-11

Uniżenie i wywyższenie Chrystusa

5 Taką postawę zachowujcie między sobą, jaka była też w Chrystusie Jezusie:

6 On, istniejąc w postaci Boga, nie uznał równości z Bogiem za zdobycz, której miałby się trzymać,

7 lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać niewolnika, stając się podobnym do ludzi. A z wyglądu uznany za człowieka,

8 uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu.

9 Dlatego też Bóg wywyższył Go ponad wszystko i darował Mu imię ponad wszelkie imię,

10 aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot w niebie, na ziemi i pod ziemią,

11 i każdy język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Psalm responsoryjny

Ps 22 (21),26b-27.28-30a.31-32 (R.: por. 26a)

Ubodzy będą jedli i się nasycą

Refren: Będę Cię wielbił w wielkim zgromadzeniu.

26b Wypełnię moje śluby wobec tych, którzy się Go boją.

27 Ubodzy będą jedli i się nasycą. Ci, którzy szukają Pana, będą Go chwalić. Ich serca będą żyły na wieki wieków.

Refren: Będę Cię wielbił w wielkim zgromadzeniu.

28 Przypomną sobie i nawrócą się do Pana wszystkie krańce ziemi. Wszystkie rodziny narodów oddadzą Mu pokłon.

29 Do Pana bowiem należy królestwo i On będzie panował nad narodami.

30a Jedli i oddawali pokłon wszyscy syci tej ziemi.

Refren: Będę Cię wielbił w wielkim zgromadzeniu.

31 Moje potomstwo będzie Mu służyć. Panu będzie się opowiadać o przyszłym pokoleniu.

32 Niebiosa będą głosić Jego sprawiedliwość ludowi, który się narodzi, ludowi, który Pan uczynił.

Refren: Będę Cię wielbił w wielkim zgromadzeniu.

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład Jakuba Wujka, wydanie 1923. Uwspółcześnienie języka. · Źródło tekstu: Wikiźródła

Historyczna podstawa w domenie publicznej.

Aklamacja przed Ewangelią

Por. Mt 11,28

Zaproszenie utrudzonych do Jezusa

Alleluja, alleluja, alleluja.

Przyjdźcie do Mnie wszyscy utrudzeni i obciążeni, a Ja dam wam wytchnienie.

Alleluja, alleluja, alleluja.

Podstawa biblijna i doktrynalna

Własne opracowanie do aklamacji z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Ewangelia

Łk 14,15-24

Zaproszeni na wielką ucztę

15 Gdy jeden ze współbiesiadników to usłyszał, powiedział do Jezusa: "Błogosławiony ten, kto będzie jadł chleb w królestwie Boga".

16 On zaś mu powiedział: "Pewien człowiek urządzał wielką ucztę i zaprosił wielu.

17 Gdy nadeszła pora uczty, posłał swojego niewolnika, aby powiedział zaproszonym: Przychodźcie, bo już jest gotowe.

18 Wszyscy jak jeden zaczęli się wymawiać. Pierwszy powiedział mu: Kupiłem pole i muszę wyjść je obejrzeć. Proszę cię, uznaj mnie za usprawiedliwionego.

19 Inny powiedział: Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować. Proszę cię, uznaj mnie za usprawiedliwionego.

20 Jeszcze inny powiedział: Ożeniłem się i dlatego nie mogę przyjść.

21 Niewolnik wrócił i oznajmił to swojemu panu. Wtedy gospodarz rozgniewał się i powiedział do swojego niewolnika: Wyjdź szybko na place i uliczki miasta i przyprowadź tu ubogich, ludzi z niepełnosprawnościami, niewidomych i chromych.

22 Niewolnik powiedział: Panie, zrobiono to, co poleciłeś, a jeszcze jest miejsce.

23 Pan powiedział do niewolnika: Wyjdź na drogi i wzdłuż ogrodzeń i przynaglaj ludzi do wejścia, aby mój dom się zapełnił.

24 Bo mówię wam: żaden z tamtych zaproszonych mężczyzn nie skosztuje mojej uczty".

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Rozważanie czytań

Przyjąć postawę Chrystusa i odpowiedzieć na zaproszenie

W pierwszym czytaniu patrzymy na Chrystusa, który przyjmuje postać niewolnika i staje się posłuszny aż do śmierci na krzyżu. Potem słyszymy o Jego wywyższeniu oraz o imieniu, przed którym zgina się każde kolano. Paweł poprzedza tę wielką tajemnicę wezwaniem skierowanym do wspólnoty. Nasze wzajemne odnoszenie się do siebie ma wyrastać z postawy Jezusa. Przy Nim uczymy się, jak kochać i służyć.

Syn Boży stał się prawdziwym człowiekiem, pozostając prawdziwym Bogiem. Katechizm wyznaje tę prawdę również wtedy, gdy objaśnia Jego uniżenie. W ogołoceniu Chrystusa oglądamy dobrowolny dar z siebie dla naszego zbawienia. Dlatego możemy zawierzyć Mu własną kruchość. Pan przyjął ludzkie życie i przeszedł przez śmierć. Jego bliskość daje nam odwagę, aby przyznać się do potrzeby pomocy i przyjąć łaskę.

Postawa Jezusa dotyka zwyczajnych relacji. Czasem przy wspólnym stole najmocniej pragniemy, żeby uznano naszą rację, zauważono wysiłek i przyznano pierwszeństwo. Słowo kieruje nas ku służbie. Możemy uważnie wysłuchać domownika, podjąć zaniedbany obowiązek albo uznać cudzą pracę bez dopominania się o własną pochwałę. Prośmy Chrystusa, by uczył nas takiej miłości. Jego posłuszeństwo Ojcu nadaje kierunek naszym wyborom także w drobnych sprawach.

Bóg wywyższa Tego, który uniżył samego siebie. Wyznajemy więc, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca. To wyznanie obejmuje całe nasze życie: sposób posługiwania się pieniędzmi, przeżywania obowiązków i odnoszenia się do słabszych. Gdy klękamy do modlitwy, uznajemy Jego panowanie również nad tym, czego nie potrafimy samodzielnie uporządkować. Prosimy, aby nasze codzienne czyny odpowiadały wierze wypowiadanej ustami.

Psalm zapowiada nasycenie ubogich i chwałę oddawaną Panu przez tych, którzy Go szukają. Jego królestwo obejmuje narody, a przyszłe pokolenia mają słyszeć o Jego sprawiedliwości. Możemy włączyć w tę modlitwę nasze rodziny i wspólnoty, także tych, którym trudno znaleźć w nich miejsce. Dziękczynienie staje się pełniejsze, gdy pamiętamy o potrzebującym. Przy stole i w modlitwie uczymy się zauważać ludzi, których łatwo ominąć.

Ewangelia pokazuje wielką ucztę i zaproszonych, którzy odmawiają przyjścia. Pole, woły i małżeństwo zajmują ich uwagę właśnie wtedy, gdy uczta jest gotowa. Słuchamy tej przypowieści, aby rozpoznać własną odpowiedź Bogu. Wśród uczciwych zajęć również nam zdarza się bez końca odkładać modlitwę, pojednanie i przyjęcie słowa. Potrzebujemy łaski rozeznania, by dobre rzeczy zajmowały właściwe miejsce i prowadziły nas ku Panu.

Gospodarz posyła niewolnika po ubogich, ludzi z niepełnosprawnościami, niewidomych i chromych. Potem każe wyjść jeszcze dalej, na drogi i wzdłuż ogrodzeń. Jego dom ma się zapełnić. Katechizm przypomina, że królestwo jest otwarte dla wszystkich narodów, a ubodzy i pokorni przyjmują je pokornym sercem. Wspólnota uczniów uczy się takiej gościnności: zaprasza, pomaga dotrzeć, znajduje miejsce i towarzyszy człowiekowi, który przyszedł.

Na końcu pada poważne słowo o tych, którzy nie skosztują uczty. Zaproszenie domaga się odpowiedzi. Katechizm, mówiąc o przypowieściach, podkreśla konieczność wyboru i czynów. Możemy dziś nazwać jedno odłożone dobro i podjąć je bez kolejnego usprawiedliwienia: przeprosić, wrócić do modlitwy, udzielić potrzebnej pomocy. Chrystus daje łaskę do takiego kroku. Zaczynamy od tego, co rzeczywiście zostało nam powierzone na dzisiaj.

Aklamacja prowadzi nas do Jezusa, który zaprasza utrudzonych i obciążonych oraz obiecuje wytchnienie. Przychodzimy więc do Pana ze zmęczeniem i pragnieniem przemiany. Ten, przed którym zgina się każde kolano, jest zarazem bliski człowiekowi potrzebującemu. Prośmy, aby Jego postawa kształtowała nasze relacje. Przyjmując zaproszenie, uczymy się służyć bez wynoszenia się nad innych i dzielić otrzymanym dobrem z tymi, którzy czekają na naszą obecność.

Krótka modlitwa

Panie Jezu Chryste, Ty uniżyłeś samego siebie i stałeś się posłuszny aż do śmierci na krzyżu. Kształtuj w nas swoją postawę. Ucz pokory, wiernej służby i troski o potrzebujących. Pomóż przyjąć Twoje zaproszenie i odpowiedzieć na nie czynami. Niech nasze życie oddaje chwałę Bogu Ojcu. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: Flp 2,5-11; Łk 14,15-24; KKK 461, 469, 543-546.