Czy motywacja naprawdę jest wszystkim? Chrześcijanin nie żyje samym sukcesem

Motywacja jest potrzebna. Pomaga wstać wcześniej, rozpocząć trudne zadanie i wrócić do pracy po niepowodzeniu. Nie potrafi jednak odpowiedzieć, czy cel, który sobie wyznaczyliśmy, rzeczywiście jest dobry.

Można bardzo chcieć czegoś, co nie służy ani nam, ani innym. Można również stracić cały zapał, a mimo to pozostać wiernym temu, do czego zostaliśmy powołani.

Ewangelia mówi o rybakach, którzy pracowali przez całą noc i niczego nie złowili. Ich puste sieci stawiają pytanie znacznie głębsze niż kolejne hasło o sukcesie – co pozostaje, kiedy wysiłek nie przynosi wyniku, a motywacja właśnie się skończyła?

Cała noc pracy i ani jednej ryby

Szymon i jego towarzysze wrócili z nocnego połowu bez ryb. Nie siedzieli bezczynnie na brzegu. Pracowali w porze, którą jako doświadczeni rybacy uznawali za odpowiednią. Włożyli w połów czas i siły, lecz o poranku nadal mieli puste łodzie.

Kiedy Jezus przyszedł nad jezioro, rybacy płukali sieci. Kończyli pracę, po której nie było widać żadnego efektu. Właśnie wtedy Chrystus polecił Szymonowi wypłynąć na głębię i ponownie zarzucić sieci.

Szymon nie odpowiedział z entuzjazmem. Najpierw przypomniał Jezusowi, że całą noc pracowali bez skutku. Trudno dopatrzyć się w jego słowach energii człowieka przekonanego, że za chwilę odniesie sukces. Mimo to wypłynął.

Na słowo Jezusa zrobił jeszcze raz to, co dla niego nie miało już większego sensu.

Sieci napełniły się tak bardzo, że zaczęły się rwać. Trzeba było wezwać drugą łódź, a obie omal nie zatonęły pod ciężarem ryb.

Ta scena nie jest obietnicą, że każda porażka zawodowa zakończy się materialnym powodzeniem, jeśli tylko powtórzymy próbę po modlitwie. Ewangelia nie daje sposobu na pomnażanie zysków. Odsłania jednak coś ważnego: owoc nie zawsze pojawia się wtedy, gdy jesteśmy najbardziej zmotywowani. Niekiedy przychodzi dopiero w chwili, gdy kończy się wiara we własną skuteczność, a zaczyna posłuszeństwo słowu Chrystusa.

Motywacja mówi o celu, wiara pyta o Tego, który posyła

Lubimy wiedzieć, dokąd zmierzamy. Cel porządkuje dzień, a widoczny postęp potwierdza, że wysiłek ma sens. Im bliżej wyniku, tym łatwiej znaleźć energię do dalszej pracy.

Problem pojawia się wtedy, gdy cel zaczyna usprawiedliwiać wszystko. Odpoczynek staje się stratą czasu. Relacje przeszkadzają w rozwoju. Modlitwa zostaje odsunięta na później, ponieważ teraz trzeba wykorzystać szansę. Sukces, który miał służyć życiu, stopniowo zajmuje jego miejsce.

Istnieje popularne porównanie kota polującego na posiłek ze szczurem uciekającym przed śmiercią. Ma ono dowodzić, że zwycięża ten, kto ma silniejszy powód do działania. Rzeczywiście, zagrożenie może wydobyć z nas ogromną determinację. Pozostaje jednak pytanie, czy chrześcijańskie życie ma przypominać niekończącą się ucieczkę.

Nie powinniśmy przez całe lata pracować tak, jakby jedno niepowodzenie mogło odebrać nam wartość. Nie musimy zdobywać uznania, aby zasłużyć na godność. Nasza wartość nie zaczyna się wraz z pierwszym sukcesem i nie kończy po porażce. Jej źródłem jest Bóg, który stworzył każdego z nas i powołał do życia z sobą.

Motywacja pyta, jak mocno pragniemy wyniku. Wiara dodaje inne pytania: kto nas posyła, komu służy nasza praca i czy wybrany cel przybliża nas do dobra.

Jezus nie obiecuje, że najbardziej głodni sukcesu zostaną nasyceni

Głód zajmuje ważne miejsce w Biblii, lecz Jezus kieruje ludzkie pragnienie ku innemu spełnieniu. W Kazaniu na Górze błogosławionymi nazywa tych, którzy łakną i pragną sprawiedliwości.

Nie mówi o głodzie przewagi nad innymi. Nie obiecuje nasycenia ludziom najbardziej spragnionym sławy. Sama intensywność pragnienia nie czyni go dobrym. Liczy się również to, ku czemu zostało skierowane.

Więcej o tym odwróceniu ludzkich miar mówi tekst o tym, czy Błogosławieństwa Jezusa są obietnicami, czy wymaganiami. Chrystus nazywa szczęśliwymi ludzi, których świat nie uznałby za zwycięzców: ubogich w duchu, cichych, miłosiernych, prześladowanych z powodu sprawiedliwości.

Chrześcijaństwo nie potępia powodzenia. Uczciwie osiągnięty sukces może przynieść bezpieczeństwo rodzinie, umożliwić pomoc potrzebującym albo pozwolić dobrze wykorzystać otrzymane zdolności. Nie może jednak zająć miejsca Boga ani stać się ostatecznym sprawdzianem wartości życia.

Można wygrać rywalizację i zgubić po drodze to, czego nie da się później kupić. Można też nie osiągnąć planowanego wyniku, a pozostać uczciwym, wiernym i bliskim Bogu.

Ewangeliczna miara sukcesu nie zatrzymuje się na pytaniu, ile zdobyliśmy. Pyta również, co zrobiliśmy z powierzonym dobrem i kim staliśmy się podczas pracy.

Kiedy kończy się zapał, zaczyna się próba wierności

Motywacja zmienia się razem z emocjami. Jednego dnia plan wydaje się możliwy do wykonania, następnego przychodzi zmęczenie. Początkowy zachwyt ustępuje powtarzalnym obowiązkom. To, co jeszcze niedawno dawało radość, zaczyna kosztować.

Wierność nie wymaga stałego entuzjazmu.

Rodzice troszczą się o dzieci także po nieprzespanej nocy. Małżonkowie dotrzymują danego słowa również wtedy, gdy uczucia tracą dawną intensywność. Uczciwie wykonana praca nie przestaje być dobra tylko dlatego, że danego dnia nie daje satysfakcji.

Brak zapału nie jest jednak tym samym co przymus. Można być zmęczonym i nadal działać z miłości. Można też zachowywać pozory zaangażowania wyłącznie ze strachu, dla pochwały albo z poczucia winy.

Dlatego pytanie o motywację nie powinno ograniczać się do sprawdzania, czy nadal nam się chce. Trzeba przyjrzeć się temu, z czego wyrasta nasza decyzja. Tekst o tym, co znaczy dawać i działać z serca, rozwija właśnie tę różnicę między wolnym darem a czynem wykonywanym pod naciskiem.

W chrześcijańskim życiu uczucia mają znaczenie, lecz nie sprawują władzy nad każdą decyzją. Miłość dojrzewa wtedy, gdy potrafi działać również w dniu, w którym nie towarzyszy jej zachwyt.

Łaska nie jest nagrodą dla najlepiej zmotywowanych

Po nieudanej nocy Szymon nie wyciągnął pełnych sieci dzięki temu, że nagle uwierzył we własne możliwości. Posłuchał Jezusa. Jego działanie pozostało potrzebne: musiał wypłynąć, zarzucić sieci i później wyciągnąć je z wody. Początek należał jednak do Chrystusa.

Podobną prawdę wyraża obraz winnego krzewu. Gałązka przynosi owoc, kiedy trwa w winnym krzewie. Nie wydaje go siłą własnego napięcia. Jezus mówi uczniom, że bez Niego nic nie mogą uczynić.

Nie jest to pochwała bezczynności. Łaska nie wykonuje za nas codziennych obowiązków i nie podejmuje decyzji w naszym imieniu. Bóg zaprasza do współpracy. Katechizm uczy, że w życiu chrześcijańskim inicjatywa należy do Boga, a po niej przychodzi wolna odpowiedź człowieka.

Chrześcijanin działa, lecz nie przypisuje całego owocu sobie. Wie, że korzysta ze zdolności, których sam sobie nie dał, z czasu, nad którym nie ma pełnej władzy, i z pomocy ludzi spotkanych po drodze.

Taka świadomość chroni zarówno przed pychą po sukcesie, jak i przed rozpaczą po niepowodzeniu. Pełne sieci nie dowodzą, że jesteśmy lepsi od innych. Puste nie oznaczają jeszcze, że Bóg nas opuścił.

Krzyż nie mieści się w tabeli wyników

Światowa opowieść o sukcesie najczęściej prowadzi w górę. Trzeba zdobywać więcej, zajmować wyższą pozycję i stale powiększać widoczny wynik.

Ewangelia prowadzi również na Golgotę.

W oczach świadków śmierć Jezusa mogła wyglądać jak klęska. Został odrzucony, skazany i ukrzyżowany. Szydercy domagali się, aby zszedł z krzyża i w ten sposób dowiódł swojej mocy. Chrystus pozostał wierny Ojcu aż do końca.

Krzyż nie uczy, że należy szukać porażki. Odsłania jednak granicę ludzkich ocen. Nie każda przegrana jest zmarnowanym życiem i nie każde zwycięstwo prowadzi ku dobru.

Jeżeli wynik staje się jedyną miarą, zabraknie miejsca na bezinteresowną służbę, przebaczenie bez gwarancji wzajemności i pracę, której nikt nie zauważy. Tymczasem wiele najważniejszych rzeczy dzieje się poza rankingiem. Nie przynosi oklasków. Niekiedy nie daje nawet pewności, że wysiłek zostanie zrozumiany.

Bóg widzi inaczej niż świat. Patrzy nie tylko na osiągnięty rezultat, lecz również na prawdę czynu, wolność decyzji oraz miłość, z której działanie wyrasta.

Największy połów nie był końcem historii

Połów opisany przez św. Łukasza zakończył się ogromnym sukcesem. Sieci były pełne. Łodzie wróciły do brzegu obciążone rybami. Po bezowocnej nocy Szymon otrzymał wynik większy, niż mógł zaplanować.

Wydawałoby się, że w tym miejscu opowieść powinna się zakończyć. Rybacy osiągnęli to, czego chcieli. Mogli sprzedać połów, naprawić sieci i przygotować się do następnej wyprawy.

Ewangelia kończy tę scenę inaczej.

Szymon i jego towarzysze wyciągnęli łodzie na brzeg, zostawili wszystko i poszli za Jezusem. Pełne sieci nie okazały się celem. Stały się miejscem, w którym usłyszeli powołanie.

To chyba najtrudniejsza odpowiedź na pytanie, czy motywacja jest wszystkim. Możemy prosić Boga o powodzenie, a On ma prawo pokazać, że nasze życie nie kończy się na tym, co udało się zdobyć. Sukces może być darem, narzędziem albo etapem. Nie jest Bogiem.

Chrześcijanin nie żyje samym sukcesem, ponieważ został powołany do czegoś większego niż nieustanne potwierdzanie własnej wartości. Żyje z Chrystusem i dla Niego. Pracuje, rozwija talenty i przyjmuje owoce swojego wysiłku, ale nie buduje na nich całej nadziei.

Nad Jeziorem Genezaret pozostały łodzie, sieci i połów, o który jeszcze kilka godzin wcześniej rybacy walczyli przez całą noc.

Gdyby Chrystus pozwolił nam osiągnąć upragniony sukces, a potem poprosił, abyśmy zostawili pełne sieci na brzegu i poszli za Nim, czy nadal uznalibyśmy, że wygraliśmy?

Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 5,1-11; Mt 5,3-12; J 15,1-5; KKK 1723 oraz 2007-2009.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *