Ewangelia na dziś

Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.

piątek

Ewangelia na 6 listopada 2026

Dzień powszedni — 31. tydzień zwykły

31. tydzień zwykłyRok A / II

Łk 16,1-8

Ewangelia

Łk 16,1-8

Zarządca wobec utraty zarządzania

1 Jezus mówił też do uczniów: Pewien bogaty człowiek miał zarządcę. Doniesiono mu, że ten trwoni jego majątek.

2 Wezwał go więc i powiedział: "Co to słyszę o tobie? Zdaj sprawę ze swojego zarządzania, bo nie możesz już być zarządcą".

3 Zarządca powiedział sobie: "Co zrobię, skoro mój pan odbiera mi stanowisko zarządcy? Nie mam siły kopać, a żebrać się wstydzę.

4 Wiem, co zrobię, żeby przyjęli mnie do swoich domów, gdy zostanę odsunięty od zarządzania".

5 Przywołał więc kolejno każdego z dłużników swojego pana. Pierwszego zapytał: "Ile jesteś winien mojemu panu?"

6 Ten odpowiedział: "Sto batów oliwy". Powiedział mu: "Weź swoje dokumenty dłużne, usiądź i szybko napisz: pięćdziesiąt".

7 Potem zapytał drugiego: "A ty ile jesteś winien?" Ten odpowiedział: "Sto korów pszenicy". Mówi mu: "Weź swoje dokumenty dłużne i napisz: osiemdziesiąt".

8 I pan pochwalił niesprawiedliwego zarządcę, ponieważ postąpił roztropnie. Bo synowie tego wieku są roztropniejsi w stosunkach z własnym pokoleniem niż synowie światłości.

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Komentarz do Ewangelii

Roztropność, która nie odkłada dobra

Bogaty człowiek słyszy, że jego zarządca trwoni powierzony mu majątek. Wzywa go do rozliczenia i oznajmia, że nie może dalej zarządzać. Od tego momentu cała opowieść nabiera pośpiechu. Zarządca musi pomyśleć o tym, co będzie później. Słuchamy tej sceny jako uczniowie Jezusa, do których skierowana jest przypowieść. Ona również nam każe zatrzymać się przy sposobie korzystania z tego, co zostało nam powierzone.

Zarządca rozważa swoje możliwości. Nie ma siły kopać, a żebrać się wstydzi. Szuka więc sposobu, by po utracie stanowiska inni przyjęli go do swoich domów. Tekst pozwala usłyszeć jego myśli i zobaczyć wyraźnie obrany cel. Stawką jest dla niego własna przyszłość. W tym namyśle możemy rozpoznać pytanie o to, jak daleko sięga nasza troska i czemu służą nasze codzienne plany.

Przywołuje kolejno dłużników swojego pana. Sto batów oliwy każe zapisać jako pięćdziesiąt, a sto korów pszenicy jako osiemdziesiąt. Przy pierwszym zobowiązaniu ponagla: trzeba usiąść i szybko pisać. To działanie obliczone na zyskanie przychylności ludzi. Jezus pokazuje człowieka, który wobec nadchodzącej zmiany skupia uwagę, podejmuje decyzję i korzysta z pozostającej mu sposobności. Przyszłość staje się dla niego powodem działania już teraz.

Najbardziej zaskakuje pochwała ze strony właściciela. Jej przedmiotem jest roztropne działanie zarządcy, którego Ewangelia nazywa niesprawiedliwym. Uważna lektura wymaga zachowania obu tych stwierdzeń. Przypowieść prowadzi do porównania synów tego wieku z synami światłości w stosunkach z własnym pokoleniem. Jezus stawia przed uczniami pytanie o ich zaangażowanie i umiejętność przewidywania. Uczymy się rozpoznawać wagę chwili oraz podejmować potrzebne dobro z podobną stanowczością.

Bywa, że starannie pilnujemy spraw urzędowych, terminów i zakupów, a sprawy wiary pozostawiamy na nieokreślone później. Modlitwa, pojednanie i pomoc bliźniemu ustępują kolejnym zajęciom. Dzisiejsza Ewangelia może odsłonić tę nierównowagę. W ciszy przed Chrystusem nazwijmy dobro, na które wciąż brakuje nam zdecydowania. Z Jego pomocą możemy znaleźć czas, zaplanować konkretny krok i dochować podjętego zobowiązania. Otrzymana łaska wzywa nas do odpowiedzi.

Katechizm uczy, że roztropność pozwala rozpoznać prawdziwe dobro i wybrać właściwe środki do jego osiągnięcia. Nie wolno czynić zła, aby wynikło z niego dobro. Troska o przyszłość rodziny powinna więc iść w parze z uczciwością, a pragnienie skutecznej pomocy z poszanowaniem bliźniego. Potrzebujemy namysłu, modlitwy i prawego sumienia, żeby nasze zaangażowanie rzeczywiście służyło temu, co dobre w oczach Boga.

Słowa o zdaniu sprawy z zarządzania mogą nam pomóc w wieczornym rachunku sumienia. Jak korzystaliśmy dziś z czasu, pieniędzy i zaufania drugiego człowieka? Jak wykonaliśmy pracę, którą nam powierzono? Przed Bogiem możemy nazwać zaniedbanie, podziękować za otrzymaną pomoc i zdecydować o możliwej naprawie. Uczciwe spojrzenie na własne postępowanie otwiera drogę do nawrócenia i przyjęcia miłosierdzia, którego potrzebujemy również w zwyczajnych obowiązkach.

Gdy sumienie wskazuje grzech, odpowiedzmy żalem, wyznaniem go w sakramencie pokuty i gotowością poprawy. Gdy ktoś czeka na należne pieniądze albo obiecaną obecność, zacznijmy od rzeczywistego kroku w jego stronę. Chrześcijańska roztropność potrzebuje czynu. Pomaga zobaczyć, że decyzje podejmowane dzisiaj dotyczą także naszej więzi z Bogiem i ludźmi. Prośmy Pana, aby prowadził nas przez to, czego sami nie umiemy jeszcze uporządkować.

Zarządca szuka domów, które go przyjmą. My powierzamy swoją przyszłość Chrystusowi i chcemy żyć w świetle Jego słowa. Pozostańmy dziś przy prośbie o mądre, czujne serce, gotowe rozpoznać czas na dobro. Niech nasza troska o jutro owocuje wiernością w dzisiejszych zadaniach, hojnością wobec potrzebujących i odwagą pojednania. Pan, którego słuchamy, uczy nas korzystać z otrzymanych darów w miłości i prawdzie.

Krótka modlitwa

Panie Jezu, daj nam roztropność, która rozpoznaje prawdziwe dobro i wybiera uczciwą drogę. Obudź w nas troskę o życie przed Tobą. Pomóż wiernie korzystać z czasu i powierzonych darów, naprawiać zaniedbania i dochowywać słowa. Prowadź nas ku nawróceniu i ucz kochać czynem tych, których stawiasz na naszej drodze. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 16,1-8; KKK 1756, 1806.