Ewangelia na dziś

Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.

czwartek

Ewangelia na 29 października 2026

Dzień powszedni — 30. tydzień zwykły

30. tydzień zwykłyRok A / II

Łk 13,31-35

Ewangelia

Łk 13,31-35

Jezus w drodze do Jeruzalem

31 W tej właśnie godzinie podeszli niektórzy faryzeusze i powiedzieli Mu: "Wyjdź i odejdź stąd, bo Herod chce Cię zabić".

32 Powiedział im: "Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam demony i dokonuję uzdrowień dzisiaj i jutro, a trzeciego dnia osiągnę kres.

33 Jednak dzisiaj, jutro i następnego dnia muszę iść dalej, bo nie jest możliwe, by prorok zginął poza Jeruzalem.

34 Jeruzalem, Jeruzalem! Zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy są do ciebie posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście!

35 Oto wasz dom zostaje wam pozostawiony. Mówię zaś wam: z pewnością Mnie nie ujrzycie, aż nadejdzie czas, gdy powiecie: Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pana".

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Komentarz do Ewangelii

Jezus chce zgromadzić nas przy sobie

Wiadomość jest jednoznaczna: Herod chce zabić Jezusa. Przynoszą ją niektórzy faryzeusze, wzywając Go do odejścia. Ewangelia nie podaje ich ukrytych zamiarów. Możemy pozostać przy tym, co słyszymy, i zwrócić uwagę na odpowiedź Pana. Zagrożenie nie sprawia, że przestaje On mówić o swojej misji. Wypędza demony, uzdrawia i nadal jest w drodze, której cel wiąże się z Jeruzalem.

Jezus nazywa Heroda lisem. To mocne słowo stoi obok opisu dobra, którego dokonuje. Nie dostajemy sceny odwetu ani planu rozprawienia się z władcą. Pan ogłasza, że będzie nadal działał. Dla nas to pytanie o wierność w chwili nacisku. Czy cudza groźba albo niechęć zaczyna kierować wszystkimi naszymi decyzjami? Potrzebujemy światła, by rozeznać własne obowiązki i zachować wolność potrzebną do dobra.

Dzisiaj i jutro powracają w wypowiedzi Jezusa, a trzeciego dnia następuje kres. Słowa o dopełnieniu misji kierują nas ku drodze, która nie urywa się przypadkowo pod naciskiem Heroda. Katechizm przypomina, że Jezus podejmuje wejście do Jeruzalem gotów tam umrzeć. Zbawienie dokonuje się przez Jego dobrowolną miłość. W Nim możemy szukać oparcia także wtedy, gdy sami nie widzimy dalszego ciągu wydarzeń.

Muszę iść dalej wyraża wierność otrzymanemu posłannictwu. Jezus mówi zarazem o proroku, który nie może zginąć poza Jeruzalem. W tych słowach odsłania się powaga zbliżającego się odrzucenia. Miasto, ku któremu zmierza, stanie się miejscem Jego męki. Możemy powierzyć Mu lęk przed ceną uczciwości i prosić o rozeznanie, jak służyć wiernie w tej konkretnej sytuacji, którą dziś przeżywamy.

Potem dwukrotnie pada imię miasta: Jeruzalem, Jeruzalem. Jezus przywołuje zabijanych proroków i kamienowanych posłańców. Jego słowa dotykają historii przemocy i odrzucenia Bożego wezwania. Przy tej lekturze potrzebujemy także rachunku sumienia. My również potrafimy nie dopuścić do siebie prawdy, kiedy ujawnia nasz grzech, oraz odsunąć człowieka, który przypomina o zaniedbanym obowiązku. Słowo powinno najpierw dotrzeć do naszego własnego życia.

Pragnienie Jezusa zostaje wypowiedziane przez prosty obraz ptaka gromadzącego pisklęta pod skrzydła. Chce zebrać dzieci Jeruzalem przy sobie. Katechizm zwraca uwagę na wytrwałość tego wezwania mimo odrzucenia proroków. Rozpoznajemy w nim miłość, która szuka ocalenia dla ludzi. Możemy przynieść Panu nasze rozproszenie, niezgodę i samotność, prosząc, aby uczył nas przyjmować Jego bliskość i żyć razem jako wspólnota.

A nie chcieliście zatrzymuje nas przed odpowiedzią człowieka. Pragnienie zgromadzenia jest rzeczywiste, podobnie jak odmowa tych, do których Jezus mówi. Własne zamknięcie łatwo przesłonić samym uczestnictwem w religijnym życiu. Dlatego warto nazwać miejsce oporu: prawdę, której unikamy, krzywdę, której nie chcemy naprawić, albo wezwanie do przebaczenia, które wciąż odsuwamy. Prośmy o łaskę zgody na powrót do Pana.

Słowa o domu pozostawionym jego mieszkańcom są ostrzeżeniem. Sama bliskość świętych miejsc nie zastępuje przyjęcia Chrystusa. Na końcu słyszymy o ujrzeniu Jezusa, gdy zabrzmi błogosławieństwo Tego, który przychodzi w imię Pana. Pozostajemy wobec Jego wezwania. Nasza odpowiedź potrzebuje prawdy wyznanej ustami i decyzji, która pozwoli Mu zmieniać postępowanie. Możemy zacząć od oddania Mu tego, czego dotąd nie chcieliśmy Mu powierzyć.

Zostańmy dziś przez chwilę przy obrazie skrzydeł i przy pragnieniu Jezusa, aby zgromadzić swoje dzieci. Powierzmy Mu osobę oddaloną od wiary, rozbitą relację albo wspólnotę przeżywającą podział. Potem podejmijmy krok, który zależy od nas: wróćmy do modlitwy, poprośmy o przebaczenie lub naprawmy zaniedbanie. Pan idzie ku Jeruzalem z miłością. Możemy odpowiedzieć na Jego bliskość, przyjmując słowo i pozwalając mu prowadzić nas dalej.

Krótka modlitwa

Panie Jezu, Ty chcesz zgromadzić nas przy sobie. Przebacz nasz opór wobec Twojego słowa i prowadź do nawrócenia. Daj odwagę wierności, mądrość w trudnych decyzjach i gotowość naprawienia krzywdy. Otocz opieką rozproszone wspólnoty i pomóż nam przyjąć Ciebie, który przychodzisz w imię Pana. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 13,31-35; Łk 19,38; KKK 557-559.