Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.
wtorek
Ewangelia na 13 października 2026
Wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego, prezbitera
Ewangelia
Łk 11,37-41Czystość wnętrza i jałmużna
37 Gdy mówił, faryzeusz zaprosił Go, aby zjadł u niego posiłek. Wszedł więc i zajął miejsce przy stole.
38 Faryzeusz, widząc to, zdziwił się, że przed posiłkiem nie obmył się najpierw.
39 Pan powiedział do niego: "Otóż wy, faryzeusze, oczyszczacie zewnętrzną stronę kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest grabieży i zła.
40 Nierozumni! Czy Ten, który uczynił to, co zewnętrzne, nie uczynił także wnętrza?
41 Raczej to, co jest wewnątrz, dajcie jako jałmużnę, a oto wszystko jest dla was czyste".
Podstawa biblijna i doktrynalna
Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT
Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy
Komentarz do Ewangelii
Bóg widzi wnętrze naszego życia
Jezus przyjmuje zaproszenie faryzeusza i zajmuje miejsce przy stole. Rozmowa zaczyna się od zdziwienia gospodarza: przed posiłkiem Jezus nie dokonał obmycia. Ten drobny szczegół otwiera poważne pytanie o czystość. Pan prowadzi uwagę od widocznego zachowania do wnętrza. Przy stole padają słowa, które także nam każą spojrzeć poza to, co łatwo zauważyć i dobrze ocenić.
Obmycie w tej scenie ma znaczenie rytualne. Nie rozstrzygamy na jej podstawie zasad higieny. Jezus mówi o kielichu i misie oczyszczanych z zewnątrz, podczas gdy wewnątrz człowieka pozostają grabież i zło. Nazywa konkretną sprzeczność. Możemy troszczyć się o oznaki religijnej poprawności, a nie chcieć zrezygnować z tego, co rani innych. Wtedy dobre wrażenie zasłania sprawę, która wymaga nawrócenia.
Wypowiedź Pana jest surowa. Nie należy jednak używać jej do pogardy wobec innych ani do opisu wszystkich faryzeuszów czy całego narodu. Czytamy ją jako uczniowie potrzebujący oczyszczenia. Łatwo widzimy rozdźwięk między słowami a czynami u kogoś obok. Trudniej rozpoznajemy go w sobie, zwłaszcza kiedy umiemy przekonująco wyjaśnić własne postępowanie. Jezus nie zatrzymuje się na tym wyjaśnieniu.
Pytanie o Stwórcę łączy wnętrze i to, co zewnętrzne. Bóg uczynił jedno i drugie. Należy do Niego całe nasze życie: modlitwa, sposób korzystania z pieniędzy, ukryte zamiary i wypowiedziane słowa. Nie możemy wydzielić dla Niego jedynie tej części, którą chętnie pokazujemy. Z tej prawdy płynie także nadzieja. To, czego wstydzimy się przed ludźmi, możemy uczciwie przynieść Temu, który nas stworzył.
Na końcu pada wezwanie do jałmużny. Jezus zwraca uwagę ku temu, co jest wewnątrz, i każe to dać. W obrazie kielicha i misy słyszymy zachętę do dzielenia się posiadanym dobrem, która uderza w nazwaną wcześniej grabież. Ręka dotąd zajęta zatrzymywaniem dla siebie może otworzyć się ku potrzebującemu. Nasz stosunek do rzeczy ujawnia, co rzeczywiście kieruje sercem.
Jałmużna należy do czynów miłosierdzia i jest świadectwem braterskiej miłości. Kościół przypomina zarazem, że trzeba najpierw spełnić wymagania sprawiedliwości. To, co komuś jesteśmy winni, nie staje się naszym darem tylko dlatego, że przekazujemy to z życzliwym gestem. Jeśli zalegamy z należną zapłatą albo zatrzymaliśmy cudzą własność, początkiem odpowiedzi będzie naprawienie tej krzywdy. Pomoc ubogim nie zwalnia nas z tego obowiązku.
Słowa o czystości nie są zachętą do kupowania sobie spokojnego sumienia. Jałmużna ma wyrastać z serca zwróconego do Boga i gotowego do miłości. Możemy dać dużo, a jednocześnie upokorzyć osobę, której pomagamy, lub użyć jej trudności do budowania własnego obrazu. Jezus kieruje nas ku nawróceniu, które obejmie także sposób dawania: z szacunkiem, uczciwie, bez żądania wdzięczności i podporządkowania.
Dzisiejsza modlitwa może zacząć się od spojrzenia na jedną konkretną sprawę. Czyje potrzeby odsuwamy, choć mamy możliwość pomocy? Czy w pracy lub w domu korzystamy z czyjejś słabości? Możemy powiedzieć Panu prawdę o tym, co odkrywamy, wyznać grzech w sakramencie pojednania i przygotować uczciwy krok naprawy. Potrzebujemy Jego łaski, aby dobre zamiary stały się czynem, który rzeczywiście służy bliźniemu.
Pan nie kończy tej rozmowy samym ujawnieniem zła. Wskazuje drogę dawania. Kielich i misa mogą pozostać przed nami jako prosty obraz: Bóg widzi zawartość naszego życia. Zaufajmy Mu również to, co dotąd staraliśmy się ukryć. Prośmy o serce wolne od grabieży, a potem podzielmy się dobrem, którym możemy pomóc. Tak odpowiedź na Jego słowo zaczyna obejmować nasze wnętrze i nasze postępowanie.
Krótka modlitwa
Panie Jezu, Ty znasz nasze wnętrze. Daj nam odwagę przyjęcia prawdy i powrotu do Ciebie. Uwolnij nas od chciwości i troski o dobre wrażenie kosztem miłości. Naucz nas naprawiać krzywdy i dzielić się dobrami z szacunkiem dla potrzebujących. Niech całe nasze życie odpowiada Twojemu słowu. Amen.
Podstawa biblijna i doktrynalna: Łk 11,37-41; KKK 1431, 2446-2447.