Ewangelia na dziś

Ewangelia na dziś z komentarzem to zaproszenie do słuchania Jezusa i odniesienia Jego słów do naszego życia. Zgodnie z kalendarzem liturgicznym sięgamy po fragmenty Ewangelii według św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Poniżej znajdziemy tekst na wybrany dzień, rozważanie i modlitwę. Wspólnie przyglądamy się słowom i czynom Chrystusa, aby lepiej rozumieć Ewangelię i żyć nią w codziennych relacjach oraz decyzjach.

poniedziałek

Ewangelia na 9 listopada 2026

Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

32. tydzień zwykłyRok A / II

J 2,13-22

Ewangelia

J 2,13-22

Jezus mówi o świątyni swojego ciała

13 Zbliżała się Pascha żydowska i Jezus udał się do Jerozolimy.

14 W świątyni zastał sprzedających woły, owce i gołębie oraz siedzących tam ludzi wymieniających pieniądze.

15 Zrobił bicz ze sznurków i wypędził wszystkich ze świątyni, także owce i woły. Rozsypał monety wymieniających pieniądze i powywracał stoły.

16 Do sprzedających gołębie powiedział: "Zabierzcie to stąd! Nie róbcie z domu mojego Ojca domu handlu".

17 Jego uczniowie przypomnieli sobie, że jest napisane: "Gorliwość o Twój dom pochłonie Mnie".

18 Wtedy Żydzi odpowiedzieli Mu: "Jaki znak nam pokażesz, skoro to czynisz?"

19 Jezus im odpowiedział: "Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją wzniosę".

20 Żydzi powiedzieli: "Tę świątynię budowano czterdzieści sześć lat, a Ty wzniesiesz ją w trzy dni?"

21 On zaś mówił o świątyni swojego ciała.

22 Gdy więc powstał z martwych, Jego uczniowie przypomnieli sobie, że to mówił, i uwierzyli Pismu oraz słowu, które wypowiedział Jezus.

Podstawa biblijna i doktrynalna

Przekład własny z greki: SBL Greek New Testament, red. Michael W. Holmes (2010). · Grecka podstawa: SBLGNT

Podstawa: © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software. Zmiana: polski przekład. Licencja i wyłączenie gwarancji dotyczą greckiej podstawy. · CC BY 4.0 – warunki podstawy

Komentarz do Ewangelii

Gorliwość o dom Ojca

Jezus przychodzi do Jerozolimy na Paschę. W świątyni zastaje sprzedających zwierzęta i ludzi wymieniających pieniądze. Robi bicz ze sznurków, wypędza wszystkich, także owce i woły, rozsypuje monety i przewraca stoły. Jan opisuje gwałtowny, stanowczy gest. Chrystus upomina się o dom swojego Ojca. Słuchając tej sceny, stajemy przed pytaniem o cześć, jaką rzeczywiście oddajemy Bogu w naszym życiu.

W słowach Jezusa słyszymy bliskość Syna z Ojcem. Świątynia jest dla Niego domem Ojca, miejscem spotkania z Nim. Katechizm przypomina szacunek Jezusa dla świątyni oraz gorliwą miłość, z jaką bronił jej świętości. Z taką uwagą możemy spojrzeć na nasz udział w liturgii. Przychodzimy słuchać Boga, wielbić Go i przyjmować Jego dar. Potrzebujemy skupienia, które pozwala rzeczywiście stanąć przed Nim.

"Nie róbcie z domu mojego Ojca domu handlu". To zdanie odsłania nadużycie, wobec którego Jezus występuje. W naszym rachunku sumienia może ono dotknąć przyzwyczajenia, by wszystko przeliczać na własną korzyść. Dotyczy to również posługi i zaangażowania we wspólnocie. Gdy uznanie innych zaczyna kierować naszym działaniem, potrzebujemy wrócić do pytania, komu służymy. Modlitwa daje sposobność, aby wyznać Bogu także tę trudną prawdę.

Uczniowie przypominają sobie słowa Pisma o gorliwości, która pochłonie Jezusa. Miłość do domu Ojca wiąże się z losem samego Syna. W dalszej części rozmowy usłyszymy o zburzeniu świątyni i trzech dniach. Ewangelista prowadzi nas ku śmierci oraz zmartwychwstaniu Chrystusa. Jego gorliwość odsłoni się w oddaniu własnego życia. Przy niej uczymy się wierności Bogu, która obejmuje także poniesienie kosztu dobra.

Rozmówcy Jezusa domagają się znaku uzasadniającego Jego działanie. Odpowiedź jest zaskakująca: ma wznieść świątynię w trzy dni. Oni odwołują się do czterdziestu sześciu lat jej budowania. Te dwa spojrzenia pozostają w rozmowie obok siebie, aż Jan podaje wyjaśnienie. Jezus mówił o świątyni swojego ciała. Aby rozpoznać sens Jego słów, potrzebujemy przyjąć również to, co On sam objawia o sobie.

Chrystus jest ostatecznym mieszkaniem Boga pośród ludzi, jak uczy Katechizm. W Nim spotykamy Ojca. Ta prawda kieruje naszą wiarę ku konkretnej Osobie: Jezusowi, który umarł i zmartwychwstał. Kiedy klękamy do modlitwy, możemy powierzyć Mu wszystko, co wymaga oczyszczenia. Nazwijmy grzech, z którym się pogodziliśmy, albo zaniedbanie, które usprawiedliwiamy od dawna. Powrót do Pana zaczyna się od stanięcia w prawdzie.

Uczniowie zrozumieli wypowiedź po zmartwychwstaniu. Wrócili pamięcią do słów Jezusa i uwierzyli Pismu oraz Jego słowu. Ich droga zachęca nas do cierpliwego powracania do Ewangelii. Niektóre zdania potrzebują dłuższego słuchania, modlitwy i życia we wspólnocie wiary. Gdy napotykamy trudność, zatrzymajmy się przy niej i szukajmy wyjaśnienia. Możemy poprosić o pomoc duszpasterza, zamiast odkładać na bok cały usłyszany fragment.

W święto poświęcenia bazyliki przynosimy Chrystusowi także nasz stosunek do własnego kościoła. Czy znajdujemy w nim czas na modlitwę? Czy potrafimy uszanować skupienie innych? Czy troska o wspólnotę obejmuje osoby, z którymi trudno nam się porozumieć? Takie pytania wyrastają ze słów o domu Ojca. Pomagają połączyć cześć oddawaną Bogu z uczciwością wobec tych, z którymi stajemy przed Nim.

Ostatnie słowo dzisiejszej perykopy należy do wiary uczniów w Zmartwychwstałego. Stoły zostały przewrócone, padły trudne pytania, a Ewangelia prowadzi nas do zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Jemu powierzamy to, co wymaga przemiany w nas i w naszej wspólnocie. Prośmy o odwagę nawrócenia oraz o gorliwość zakorzenioną w miłości do Ojca. Niech słowo Jezusa wraca do nas również po wyjściu ze świątyni.

Krótka modlitwa

Jezu, Synu Ojca, przyjmij naszą modlitwę i cześć. Uwolnij nas od szukania własnej korzyści w służbie Tobie. Daj nam odwagę uznania grzechu i łaskę szczerego nawrócenia. Umacniaj wiarę w Twoją śmierć i zmartwychwstanie. Ucz nas słuchać Twojego słowa i z miłością troszczyć się o wspólnotę Kościoła. Amen.

Podstawa biblijna i doktrynalna: J 2,13-22; KKK 584, 586.